Akşam saatleri yavaş yavaş koyulaşırken, evin küçük yemek masasını sarımtırak bir tavan lambası aydınlatıyordu. Loş ışık altında Kardelen ile Tugay baş başa akşam yemeklerini yiyordu. Cam hafif aralıktı; dışarıdan gelen hafif rüzgâr, mutfakta pişen yemeğin kokusunu evin içine dağıtmıştı. Televizyondan kısık sesle açık olan haber kanalının spikeri, monoton bir tonda günün gelişmelerini aktarırken çatal-kaşık sesleri arada bir bu sessizliğe karışıyordu.
Tugay, önündeki tabaktan bir lokma aldıktan sonra başını kaldırıp hafifçe gülümsedi.
"Okulun haftaya başlıyordu, değil mi?" dedi, sesine yumuşak bir heyecan yerleşmişti.
Kardelen, kucağındaki peçeteyi dizlerine sererken başını salladı.
"Evet," dedi gülümseyerek. "Çok heyecanlıyım."
Tugay çatalını masaya bıraktı.
"Bence de olmalısın. Lis
