Halısahada koşuşturan gençler, topun peşinde ter dökmeye devam ediyordu. Tam o sırada alanda kırmızı ve mavi ışıklar belirdi. Siren sesleri çalmıyordu ama o ışıklar bile ortamın gerilimini bir anda artırmaya yetmişti. Herkes olduğunca yerinde durdu ve dikkatle giriş kapısına çevrildi.
İki polis aracı, sahaya bakan duvarın önünde durmuştu.
“Neler oluyor?” diye fısıldadı Kardelen, kocasının yanına yaklaşarak. Gözlerinde hem endişe hem de merak vardı.
Tugay, kolunu eşinin omuzlarına attı, bir yandan saçlarına hafif bir öpücük kondurdu.
“Korkma, bir şey yok. Sen burada bekle, tamam mı?”
“Sen nereye gidiyorsun? Tugay... korkutma beni. Senin için mi geldiler?”
“Hayır, benimle alakalı değil. Her şeyi anlatacağım ama şimdi sakin kal, olur mu?”
Kardelen endişeyle başını sallayarak onayladı.
