" Öyle tutamazsın. " dedi Zülal. Sinirliydi Fırat' a. " Onu savurmadan önce düşünecektin. "
" Bilmiyordum. Bilmiyordum. Elim kırılsın. Bilsem yapar mıydım?"
" Düşünecektin. Karına değer verecektin. "
Fırat hayatında ilk kez yalvaran gözlerle birine baktı. Zülal' e.
" Ne olur düşmesin. Bizi terk etmesin. " dedi. Zülal sustu. Çünkü Fırat bunu öyle bir acıyla söylemişti ki daha fazla üzerine gitmeye vicdanı elvermedi. Karşısında ilk defa Ferman Ağa' ya benzeyen bir Fırat görüyordu. Yol devam etti.
Şimdiye kadar yol boştu. Köyden çıkmışlardı, asfalt yolun pürüzsüzlüğü arabanın hızlanmasını kolaylaştırıyordu. Ama Zülal ’in içinde kötü bir his vardı. Şehre girdiklerinde trafik olabilir, hastaneye yetişmeleri uzayabilirdi.
Fırat, direksiyonu sıkı sıkı tutuyordu. Çevresindeki her şey bulan
