----
***Lhea's POV***
-
Tahimik ang silid. Nasa tabi ako ng kama ni Elixir, hawak ang kamay niyang tuyong-tuyo ang balat. Wala pa ring kulay ang pisngi niya. Bagama’t gising na siya, hirap pa rin siyang magsalita, at halos pabulong lang ang bawat tugon. May mga pagkakataon pa rin na tulog siya ng ilang oras, gising ng sandali, tapos babalik muli sa katahimikan. Parang hindi pa rin ganap na bumabalik ang sigla niya, pero kahit papaano, ang muling makita siyang mulat ay isa nang malaking biyaya para sa akin.
“Okay lang, Elixir,” bulong ko habang inaayos ang kumot niya. “Hindi kita mamadaliin. Basta nandito lang ako.”
Ang bawat galaw niya—paglingon, pag-ubo, pagtaas ng kamay—ay parang may kabuntot na kirot. Ramdam ko ang sakit niya, pero mas ramdam ko ang pagnanais niyang bumangon, kahit
