1. Bölüm
1690 Words
---
> “Hayat dediğin şey, bir gün önceden planladığın her şeyi yerle bir eden bir kurşundur.
Bize de o kurşun çoktan sıkılmıştı.”
— Yüzbaşı Demir Karadağ
---
Adım Demir Karadağ.
32 yaşındayım.
Yüzbaşıyım.
Ömrümün yarısını çelik gibi emirlerle, barut kokan sabahlarla, sessiz cenazelerle geçirdim.
Dostlarımı toprağa verirken bile gözyaşımı tuttum.
Çünkü biz ağlamayız. Biz ölenin ardından değil, kalanların nasıl yaşayacağıyla ilgileniriz.
**
Ekibimle tanışalı sekiz yıl oldu.
Hepsi kardeşim gibiydi.
Astsubay Mete – kavgacı, ama gözü kara.
Uzman Çavuş Ayberk – sessiz, ama ölümcül.
Ve Çelik…
Takımın en genç üyesi, ama en çok yarayı o almıştı.
Biz bir savaş timi değildik.
Biz, savaşın içindeki sessizliktik.
Ama o gün… o sessizlik, bir çığlıkla delindi.
---
Sabah 06:27.
Güneydoğu sınır karakolundaydık.
Güneş daha tepede değildi, ama telsizler çoktan kan kokuyordu.
> "Yüzbaşı Karadağ, acil kod kırmızı! Sınır dışı bir köyden ihbar var. Teröristler saldırdı, köy boşaltıldı."
Telsizin sesi metalik ve soğuktu.
Ama altında kan vardı.
İç güdülerim kıpırdadı.
> “Hazırlanın,” dedim. “Beş dakikada uçaktayız.”
Mete bana bakıp başını salladı.
Ayberk mermileri kontrol etti.
Çelik dua etmeye başladı.
Ben ise sadece sustum.
Çünkü bu suskunluk…
Tanıdıktı.
---
Uçak havalandığında, altımızda bir ülke vardı.
Ama üstümüzde… gölgeler.
Bu operasyon, resmi kayıtlarda bile olmayacaktı.
Çünkü orası sınır dışıydı.
Gitmememiz gereken bir yerdi.
Ama biz her zaman yanlış yerlere gittik zaten.
Yarım saat sonra helikopterden indik.
Çöl tozuyla kaplı terkedilmiş bir köy karşımızdaydı.
Hiçbir çığlık yoktu.
Hiçbir çocuk gülüşü.
Sadece barut.
Ve sessizlik.
> "Kimse yok gibi," dedi Ayberk.
"Kaçmışlar," dedi Mete.
“Yok... kaçmamışlar. Bunu bekliyorlardı.” dedim.
Ve sonra… silah sesleri başladı.
---
Kurşunların ıslığı, toprağın üstünden değil, içimizden geçiyordu sanki.
Saatlerce çatıştık.
Güneş tepeden indi, kan toprağa karıştı.
Onlardan çoktular. Ama biz daha inatçıydık.
Biz pes etme duygusunu doğmadan öldürmüştük.
Sonunda, geri çekildiler.
Kaçtılar.
Köy, o an sessizliğe gömüldü.
Duman hâlâ tütüyordu.
Ama düşman gitmişti.
---
Ayberk etrafı taradı.
> "Temiz. Köyde kimse yok."
Mete başını salladı.
> "Geri dönelim. Buradan fazla uzaklaşmayalım, sınır dışı."
Çelik, sessizce silahını omzuna astı.
Helikopter uzaktan görünüyordu.
Ben öne geçtim.
Yolun kenarında yürürken adımlarım hızlandı.
İçimde bir his vardı.
Gözlerimi kısmıştım.
Ve sonra… durdum.
> “Siz gidin,” dedim. “Ben geliyorum.”
Hepsi birden durdu.
“Yüzbaşım, sorun mu var?”
> “Git dedim!” diye sert çıktım.
“Bu köy… henüz konuşmadı.”
Koşarak geri döndüm.
Her evi taradım.
Her harabe kapıyı tekmeledim.
Bir çığlık duymuştum çatışma sırasında.
O sesi unutmam mümkün değildi.
İnce, titrek… ama canlı.
Ama bulamıyordum.
Ta ki…
---
Köyün çıkış yolunda… yerde bir gölge.
Koşmaya başladım.
Kız.
Baygın.
Toz toprak içinde.
saçları çamura bulanmış, yüzünü kapatmıştı.
Dizlerinin altı çizik, kolları morluk içinde.
Kıyafetleri yırtık.
Ama yaşıyordu.
Nabzını kontrol ettim.
Zayıf ama vardı.
Saçlarını yüzünden araladım.
Gözleri kapalıydı.
Ama yüzü…
Savaşta bile gördüğüm en masum şeydi.
> “Sen…” dedim fısıltıyla.
“Sen neden buradasın?”
Onu kucağıma aldım.
Tüy gibi hafifti.
Hatta… taşıdığım onca acıdan daha hafifti.
Helikoptere doğru yürüdüm.
Askerler şaşkınlıkla döndü.
> “Komutanım… köyde kimse yoktu. Bu kız nereden çıktı?”
“Ben de bilmiyorum,” dedim. “Ama şimdi bana ait.”
Sessizlik çöktü.
“Sarsılan Sessizlik”
> “Bir kadının sessizliği bazen cehennemden daha çok yakar insanı. Ama konuştuğunda... işte o zaman tam kalbinden vurulursun.”
— Yüzbaşı Demir Karadağ
---
Uçak havalandığında, içimde garip bir şey vardı.
Adını koyamadığım bir huzursuzluk.
Savaşta defalarca uçtum.
Birliğimle, çatışmalardan sonra dönerken.
Yaralıları taşırken.
Bazen cenazeleri.
Ama bu uçuş… başka.
Kucağımda taşıdığım kız, şimdi önümde, köşede oturuyordu.
Uzun saçları darmadağınık, gözleri hâlâ kapalıydı.
Omuzları sanki bir dünya yükünü taşıyordu.
Ve ben ona bakarken…
İlk kez, savaşın ortasında bulduğum biri bana bu kadar sessiz gelmişti.
Yanımda Ayberk oturuyordu, gözleri Alara'daydı.
> “Yüzbaşım,” dedi, fısıltıyla.
“Kim bu kız? Neden tek başına kaldı o köyde?”
“Bilmiyorum,” dedim.
“Ama öğrendiğimde iş işten geçmiş olabilir.”
---
Motorların gürültüsü, içimizdeki sessizliği bastırıyordu.
Kimse konuşmuyordu.
Çelik başını cama yaslamıştı.
Mete gözlerini yummuştu.
Ben... ona bakıyordum.
Ona, yani Alara’ya.
Ve o an... gözlerini araladı.
---
Kız hafifçe doğruldu.
Yüzünde korku yoktu.
Ama gözlerinin içi bağıra bağıra susuyordu.
Titredi.
Ama direndi.
Korkusunu gizlemeye çalışan her insan gibi, dimdik oturdu.
Yanına yaklaştım, yavaşça.
Ödünü koparmak istemiyordum.
> “Sakin ol,” dedim, alçak bir sesle.
“Güvendesin.”
Ama o hiçbir şey demedi.
Gözlerini kaçırdı.
Bakmadı.
Sanki ben yokmuşum gibi…
Ayberk fısıldadı.
> “Belki de Türkçe bilmiyor yüzbaşım. Sınır dışı köy... olabilir.”
Sessizce başımı salladım.
Geri çekildim.
Yerime geçip oturdum.
Kollarımı göğsümde kavuşturdum.
Yanağımda hâlâ kurumuş kan vardı.
Ama şimdi hissettiğim şey... sadece savaş yorgunluğu değildi.
---
Uçakta birkaç dakika geçti.
Sessizlik.
Kimse konuşmadı.
O da konuşmadı.
Ta ki…
İnce, kırılgan ama kararlı bir ses duyulana kadar:
> “Nereye… gidiyoruz?”
Herkes başını çevirdi.
Ayberk gözlerini açtı.
Çelik doğruldu.
Ben sessizce ona baktım.
Gözleri hâlâ doluydu ama sesi duruyordu.
> “Ankara’ya,” dedim.
“Orada seni alırlar. Önce hastaneye götüreceğiz…”
> “Hayır,” dedi, bir anda.
“Olmaz. Beni bir yere götürmesinler. Lütfen… beni Ankara’da bırakın.
Ben... ben kendi başımın çaresine bakarım. Lütfen…”
Birden ortam dondu.
Sanki uçak bir anda yere çakıldı.
Hiç kimse bir şey diyemedi.
Kızın sesi, çatlak ama isyankâr bir duvar gibiydi.
Gözleri dolu dolu.
Ama hâlâ direniyordu.
Ben ona döndüm.
Ona uzun uzun baktım.
Bir yabancıya değil,
...kendime bakar gibi.
> “Sakin ol,” dedim.
“Kimse sana bir şey yapamaz. Biz buradayız.”
Ama onun sabrı kalmamıştı.
> “Hayır!” diye sesini yükseltti.
“Dedim ya! Ben istemiyorum! Hiçbir yere gitmek istemiyorum!”
Kalbim bir anlığına durdu sanki.
Kız… çatlıyordu içinden.
Savaşın ortasında hayatta kalan bu ince beden,
şimdi savaşını bizimle veriyordu.
Yanına yaklaştım.
Omuzlarından tuttum.
> “Yeter artık!” dedim sertçe.
“Kes sesini. Seni o halde bırakacak mıydık sanıyorsun?
Oraya gidince askerler seninle ilgilenecek.
Sonra… nereye istersen git.
Ama şimdi… kes sesini!”
Göz göze geldik.
Ve o an…
Bir şey oldu.
Gözleri…
Yüzü ifadesizdi.
Ama gözleri...
Siyah.
Derin.
Dipsiz bir kuyu gibi.
Sanki bütün karanlığımı geri kusuyordu bana.
> “Bırak beni,” dedi fısıltıyla.
“Dokunma bana.”
Ellerimi çekip geriye gittim.
Yutkundum.
Boğazıma bir şey takılmış gibiydi.
İçimde bir yer…
ilk defa sustu.
---
Uçak bir süre sonra alçalmaya başladı.
Ankara yaklaşmıştı.
Işıklar azaldı.
Sessizlik yeniden çöktü.
Ama bu sefer… daha başka bir sessizlikti.
Kimse konuşmadı.
Alara başını dizlerine yasladı.
Gözlerini kapattı.
Ama hâlâ ağlamadı.
Ben... gözlerimi ondan alamadım.
---
Tekerlekler piste değdiğinde, uçak hafifçe sarsıldı.
Ve hayatımızın rotası… o anda değişti.
Uçak durdu.
Dış kapak açıldı.
Ama kimse kalkmadı.
İlk defa…
Hepimiz o uçakta biraz eksik indik.
Ben...
Onu ilk defa kurtardığımda değil,
onu ilk kez anlamadığımda yenildim.
2. BÖLÜM
"Sığınaklar da bazen ateşin içindedir."
— Yüzbaşı Demir Karadağ
---
Ankara Garnizon Hastanesi, 17:43
Sedyeyi taşırken adımlarım nedense yavaştı.
Sanki onu taşımıyorduk da... geçmişini sırtımızda sürüklüyorduk.
Alara konuşmuyordu.
Ama gözleri konuşsa, bağırırdı.
Sanki her bakışı bir başka haykırıştı.
“Beni buradan alın” değil...
“Beni buradan hiç geçirmeseydiniz,” diyordu.
Doktorlar onu içeri aldılar.
Adım adım geride kaldım.
Birden bir boşlukta duruyormuşum gibi hissettim.
Gökyüzü değil üzerime çöken… onun sessizliğiydi.
Çelik yanıma geldi.
Omzuma dokundu.
> “Komutanım… kızda başka bir şey var.”
“Farkındayım,” dedim.
“Ama çözmek için zamana ihtiyacımız olacak.”
---
Aynı gece — Kışla Misafirhane Binası, 23:15
Çantamı yere bırakırken omuzlarımda ağırlık vardı.
Sırt çantası değil bu...
İnsanın göğsüne saplanan, kelimelere sığmayan ağırlıklardan.
Ayberk sessizdi.
Mete ise odaya girerken göz ucuyla bana baktı.
> “Yüzbaşım… kızla konuşmamız lazım. Yarın birileri sorgular.
Köyde neden tek başına kaldı? Teröristler niye ona dokunmadı?”
> “Henüz zamanı değil,” dedim.
“Zorladıkça duvar örüyor. O duvarı biz inşa etmeyeceğiz.”
Çelik cam kenarına geçip dışarı baktı.
Gece karanlıktı ama yıldızlar yoktu.
Sanki Ankara bile onun gelişini anlamıştı.
Saklanıyordu herkes gibi.
---
Ertesi sabah – Hastane Psikiyatri Servisi, 10:07
Doktor Esin Hanım beni karşıladı.
> “Komutan Karadağ, Alara bizimle konuşmuyor. Göz teması bile kurmuyor.
Ancak gece sayıklamış… birkaç kelime tekrar etmiş.”
> “Ne demiş?” diye sordum.
Esin Hanım dosyayı açtı.
Sesi soğuk ama içten:
> “Aynı şeyi tekrar etmiş... ‘Gitme… lütfen gitme.’”
İçimden geçen şeyi bastırmak zorunda kaldım.
O kelimeler... bana değil, başka bir geçmişe aitti.
Ama sesinde taşıdığı korku... çok tanıdıktı.
> “Ziyaret etmek istiyorum,” dedim.
---
Alara’nın odası — 10:30
Kapıyı hafif araladım.
Oda steril, sessiz ve fazla beyazdı.
Ama Alara… bir köşeye çekilmiş, battaniyeye sarılmıştı.
Küçülmüş.
Küsmüş.
Yavaşça içeri girdim.
Konuşmadım.
Yanına da oturmadım.
Bir süre... sadece sustum.
Ve sonra:
> “Alara,” dedim, yavaşça.
“Ben seni sorgulamak için burada değilim.”
Gözlerini kaçırmadı bu sefer.
Ama yine de hiçbir şey demedi.
> “Sana anlatmak istediğim bir şey var,” dedim.
“Ben askerim. Alışığım yaraya, kana, ölüme.
Ama senin gözlerindeki sessizliği… hiç görmemiştim.”
Hafifçe başını eğdi.
Gözleri sulandı.
Ama ağlamadı.
> “Ben seni taşıdığımda, hafiftin. Ama içindeki şeyler…
Bize ağır geldi, Alara.”
İçinde kıpırdayan bir şey oldu.
Omzunu oynattı.
Belki duvarında ilk çatlak…
> “O köyde neden yalnızdın?” diye sormadım.
“Kimdin? Ne oldu?” da demedim.
Sadece…
> “Sana bir oda açtım. Orası senin sığınağın.
İstersen kimse girmez.
Ama yalnız da kalmazsın.
Çünkü... yalnızlık artık bir lüks değil.”
Birden, sesi çatladı.
> “Sen bilmiyorsun…”
“Beni kimse bulmamalı…”
Başını kaldırdı.
Yüzü hâlâ kirliydi, temizlenmiş ama izi kalmıştı.
> “Sen… beni kurtarmadın.
Sen beni tehlikeye attın.”
Bunu söylediğinde… içimden bir şey koptu.
Sanki... doğruydu.
Çünkü onu bulduğum anda sadece onu değil, peşinden gelen karanlığı da getirmiştim belki.
> “Kim?” dedim sessizce.
“Kim bulmamalı seni?”
Gözleri küçüldü.
Sustuk.
Ama gözlerinde cevaplar vardı.
---
Aynı akşam — Garnizon Komutanlığı
Çelik içeri girdi.
Elinde gizli bir dosya vardı.
> “Yüzbaşım… kızla ilgili birkaç bilgi bulduk.”
Dosyayı önüme koydu.
Resmî belgeler, kırık dökük ifadeler, sahte kimlikler...
> “Gerçek adı Alara değilmiş.
Kimliğini değiştirmiş.
Üç yıl önce bir kadının evine sığınmış.
O kadın da kısa süre sonra ölmüş.”
Yutkundum.
> “Alara… kimden kaçıyorsun?”
Kapının dışında gece vardı.
Ama asıl karanlık… odamızda
> “Her sessizlik, içinde bir çığlık taşır.
Bazen duymazsın.
Ama duyduğunda… asla unutamazsın.”
— Yüzbaşı Demir Karadağ
---
- Writer
