Kulübenin arkasındaki geniş düzlükte, gerilimli ama bir o kadar da sessiz bir eğitim başlamıştı. Aren’in sırtındaki o korkunç yanıklar, kurt adamların o inanılmaz iyileşme hızı sayesinde sadece birkaç saat içinde taze, pembe izlere dönüşmüştü. Yine de her hareketinde sırtındaki kasların hafifçe gerildiği belli oluyordu.
Dolunay’a doğru ağır, temkinli bir adım attı. Altın hareleri pürdikkat kızın titreyen ellerindeydi.
“Nefesine odaklan,” dedi Aren bariton sesiyle. Sesi, Dolunay’ın zihnindeki tüm gereksiz gürültüyü keskin bir kılıç gibi kesip atıyordu. “Ateş, korkulacak bir şey değil Dolunay. O senin bir parçan. Onu dışarı itmeye çalışma. İçinde hisset, avuçlarında topla ve ona sadece bir yön ver.”
Dolunay derin, titrek bir nefes aldı. Gözlerini sıkıca kapattı ve dün gece damarlarını yır
