Ulu ağaçlarının çevrelediği gizli düzlükte, havadaki oksijen kelimenin tam anlamıyla alev alev yanıyordu. Savaş eğitimi, Aren’in acımasız standartları ve Kutay’ın tavizsiz saldırılarıyla tamamen vahşi bir boyuta taşınmıştı.
Dolunay, düzlüğün tam ortasında ayaklarını toprağa sağlamca basmış, nefes nefese kalmıştı. Kazağının kolları dirseklerine kadar sıyrılmıştı. Gözlerindeki ela hareler, avuçlarından fışkıran o saf, altın rengi ateşin yansımasıyla parlıyordu.
“Daha hızlı!” diye kükredi Aren, düzlüğün diğer ucundan. Gözlerindeki kehribar rengi, savaşçı kurdunun yüzeye çıkmasıyla altın bir aleve dönmüştü. “Düşman senin odaklanmanı beklemeyecek, Taşıyıcı! Seni hazırlıksız yakalayacaklar!”
Sözleri henüz havada asılıyken, Kutay inanılmaz, insanüstü bir hızla ağaçların gölgesinden fırladı. O,
