İki tarafta bir süre sessiz kaldı. Tuna kahvesinden bir yudum alırken, keyfi fazlasıyla yerindeydi. Oğlunun cevabını bekliyordu.
Deniz göğsüne bıçak gibi saplanan , korku hissiyle bir an irkildi.
“Baba ben , iki saat sonra eve geleceğim. Bunu o zaman konuşalım olur mu ?”
“İyi gel. Gelirken annenin sevdiği kurabiyelerden de al hayırsız evlat.” Deyip telefonu yüzüne kapattı. Adam ofladı. Telefonunu cebine geri koyup duvara yaslandı. Başak içeride heyecandan yerinde duramazken, ona nasıl ailesinin onu aradığını söyleyecekti ki. Kızın gözlerinin içi parlıyordu. Şimdi söylerse tüm hevesi kursağında kalacak , tekrar korkmaya başlayacaktı. Yine de bu mesele kendine saklamayacağı kadar önemliydi.
Tekrar mutfağa girdiğin de , zorla gülümsemeye çalıştı.
“Ne oldu kötü bir haber mi “ dedi Başak
