Karan bir süre , sessizce bekledi. Gözleri kapalıydı ama elleri sürekli hareket halindeydi. Kızın saçlarını yavaşça okşuyor , saçlarını ara sıra öpüyordu. Her öptüğünde , Ömür kollarını daha çok sıkıştırarak ona daha fazla sarılıyordu.
Dün geceden beri , boğazındaki yumru sonunda kaybolmuştu. Kollarında ki bu küçücük kadın , çok kısa bir süre de hayatında yer edinmişti. O kadar çabuk kalbine girmişti ki o bile nasıl olduğunu anlamamıştı. Parmakları saçlarının arasında gezerken, uykusu çoktan kaçmıştı. Komodinin üzerinde ki telefonu alıp saate baktı. Daha beş buçuktu. Güneş bile doğmamıştı daha. Telefonu geri koyup kollarını biraz daha sıkılaştırdı.
“Biraz daha sıkarsan nefes alamayacağım”
“Alırsın alırsın “Ömür güldü. Uykulu gözlerle tekrar Karan’a baktı. Kendisini yukarı çekip adamın
