Deniz, yorgun bir şekilde evine girdi. Başı uykusuzluktan ve açlıktan çatlamak üzereydi. O kadar yorulmuştu ki, yemek yemek bile dünyanın en zor şeyiymiş gibi geliyordu.
Işıklar yanmıyordu, anlaşılan küçük kuş çoktan uyumuştu. Ağır adımlarla odasına çıkıp kapıyı hafifçe araladı.
Başak yatağın ucun da kıvrılmış, uyuyordu. Yanan gece lambası sayesinde yüzü net bir şekilde görünse de ilgisini çeken ışığın altında tamamen parlayan kızıl demetlerdi. Göz alıcı şekilde muhteşem görünüyorlardı. Hayatı hakkında , yeterince bilgisi yoktu ama sadece görünüşünden bile ne kadar zor bir dönemden geçtiği belliydi. Yetersiz beslenmekten , yaşından çok daha küçük görünüyordu. Boyu ortalamaydı ve kaşık kadar yüzü olabildiğince küçüktü.
Deniz şimdiye kadar çok insan -ya da kadın mı demeliydi – tanımış
