Karan sabah gözlerini açtığında sırtına dolanmış kolları hissetti. İnce kollar ona sıkıca sarılmıştı. Sonunda rahat bir nefes verdiğinde gözlerini tekrar kapattı. İçindeki panik duygusu hızla azalırken gözlerini açtı. Yatakta sırt üstü döndü. Kolunu karısının boynunun altından geçirip omuzuna yatmasını sağladı. Gece Ömür çekip gittiğinde, uzun bir süre onu beklemişti. Oda da dört dönmüş eli defalarca telefona gitmiş ama sonunda kendisine zar zor sahip çıkabilmişti. Ömür’ü aramamak için insan üstü bir irade örneği sergilemişti. Ömür ona iyice sokulurken, o da kollarının baskısını arttırdı.
“Bana geri döndün” diye mırıldandı kendisinin bile zar zor duyabileceği bir sesle. Ömür’ün evlendikleri gece, nereye çekip gittiğini anlamamak için aptal olmak gerekirdi ki Karan ilk defa aptal bir ada
