มาเฟียคลั่งรัก

ตอน ได้พบเจอ ปึก ปึก  เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นทั่วห้องทำให้หญิงสาวร่างบางหุ่นเซ็กซี่โยกสั่นคลอไปตามแรงกระแทกที่มาเฟียหนุ่มได้ปลดปล่อยตามอารมณ์ดิบเถื่อนของตัวเอง "อ๊า อ๊ะ อ๊า"  "อ๊าาา!"  หลังจากที่มาเฟียหนุ่มได้บรรเลงเพลงสวาทกับหญิงสาวที่เขามักจะเรียกมาใช้บริการบำเรอความใคร่ของเขาเป็นประจำก็ได้จบลงก่อนที่มาเฟียหนุ่มจะเดินไปหยิบเสื้อชุดคลุมมาสวมใส่ปกปิดร่างกายกำยำของเขา พรึบ! มาเฟียหนุ่มเดินไปหยิบเงินที่หัวเตียงจำนวนนึ่งแล้วโยนไปให้ผู้หญิงที่เขาได้ให้ลูกน้องหามาเพื่อปรนเปรอความสุขของเขา "ออกไปเสร็จธุระของเธอแล้ว"คาวินเอ่ยปากบอกร่างบางที่กำลังพยุงตัวลุกขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเย็นชาทำให้ร่างบางลุกขึ้นเพื่อเดินไปจัดการแต่งตัวแล้วรีบก้มหัวให้ร่างสูงตรงหน้าด้วยความเคารพแล้วรีบเดินออกไปทันที  ครืดดด! ครืดดด! หลังจากที่ร่างสูงของมาเฟียหนุ่มได้นั่งสูบบุหรี่สบายอารมณ์อยู่นั้นก็มีสายโทรเข้ามาพอดี  ศักดิ์ดา ลูกน้องมือขวาของคาวินโทรเข้ามาทำให้ร่างสูงใช้นิ้วหนากดรับสายทันที "อืม" [ได้เรื่องแล้วครับนาย] "ว่ามา" [ตอนนี้คนที่นายให้ไปตามสืบได้เข้ามาเรียนที่มหา'ลัย××เห็นว่าตอนนี้ก็กำลังหางานพิเศษทำอยู่ครับ]  มาเฟียหนุ่มที่ได้ฟังลูกน้องคนสนิทรายงานเกี่ยวกับเรื่องที่เขาให้ไปสืบก็รู้สึกเอะใจกับคำพูดที่บอกว่าคนที่เขาให้ไปสืบนั้นกำลังหางานอะไร  "งานอะไร" [เห็นว่าตอนนี้ได้ทำเป็น พริตตี๊ครับ] พอมาเฟียหนุ่มได้ยินสิ่งที่ลูกน้องคนสนิทบอกนั้นก็แสะยิ้มที่มุมปากทันทีก่อนจะสั่งงานให้ลูกน้องเพิ่มเติม  "อีกสองอาทิตย์จัดงานโปรโมทธุระกิจย่านกลางเมือง เชิญนักธุระกิจทุกคนที่สนใจมาร่วมลงทุนกับเราแล้วจ้างพริตตี๊ชุดนี้ยกชุดแต่ต้องมีผู้หญิงคนนี้มาด้วย...เท่านั้น" [ครับนาย] หลังจากที่มาเฟียหนุ่มสั่งงานลูกน้องเสร็จใบหน้าหล่อเหลาภายใต้ความดุดันก็ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจกับสิ่งที่เขาให้คนตามสืบมานานหลายปีจนในที่สุดวันที่เขาก็ได้ พอเจออีกครั้ง  สองอาทิตย์ต่อมา  "รินวันนี้มีงานใหญ่แกสนมั้ย" มิ้ลล์หญิงสาวร่างบางก็เอ่ยถามวารินผู้เป็นเพื่อนสนิทของเธอเพียงคนเดียวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นกับงานที่จะได้ไปคืนนี้  "ทริปดีมั้ยอ่ะ?"วารินถามกลับเพื่อนสาวด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าจากการเรียนแถมพักผ่อนไม่เพียงพอของเธอ  "เห็นเจ้ดาด้าบอกงานใหญ่ ทริปแน่น ค่าตัวหนักเพราะเป็นงานระดับนักธุระกิจใหญ่ชื่อดังที่มีดีกรีความหล่อเหลาเบ้าหน้าฟ้าประทานเลยแหละ"มิ้ลล์ตอบกลับเพื่อนสาวด้วยท่าทีเพ้อฝันราวกับว่าเคยเห็นบุคคลที่กำลังพูดถึง  "เคยเจอ?"วารินยังคงเอ่ยถามเพื่อนสาวที่ยังนั่งเพ้อฝันถึงใบหน้าหล่อในตามจินตนาการของเธอ  "ยังแหะๆ"มิ้ลล์หันมาตอบกลับก่อนจะหัวเราะแห้งๆออกจนทั้งสองคนก็นั่งพูดคุยตามประสาเพื่อนสนิทก่อนจะมีเสียงไลน์ดังขึ้นมาในเครื่องวารินที่กำลังนั่งคุยกับเพื่อนด้วยท่าทีมีความสุข  Line: เจ้ดาด้า  เจ้ดาด้า: รินลูกวันนี้เย็นมีงานสนมั้ยจร๊  วาริน: จ่ายหนักมั้ยเจ้ช่วงนี้รินต้องใช้ตัง  เจ้ดาด้า: ไม่ต้องห่วงลูกสาวหนักแน่นมาก  วาริน:ตกลงเจ้/กี่โมง  เจ้ดาด้า: งานเริ่มทุ่มตรงแต่เราต้องมาสแตนบายห้าโมงเย็นนะลูก  วาริน:ได้ค่ะ  หลังจากจบสนทนาร่างบางก็มีสีหน้ายิ้มออกมาอย่างดีใจที่รู้ว่างานนี้เจ้ดาด้ายืนยันว่าจ่ายหนักถึงแม้จะไม่รู้ตัวเลขแต่เธอก็เชื่อว่าเจ้ดาด้าไม่โกหกแน่นอนเพราะแต่ละงานที่ได้ครั้งนึงครึ่งหมื่นขึ้นสำหรับพริตตี้มือสมัครเล่นอย่างเธอ  17.00น. ที่โรงแรมหรูระดับห้าดาว  ตอนนี้ฉันกับมิ้ลล์ก็ได้เดินทางมาถึงโรงแรมที่เจ้ดาด้าบอกว่ามีจัดงานเอ็นเตอร์เทรนแขกผู้มีระดับแถวหน้าของประเทศรวมนักธุระกิจชื่อดังมามากมาย "โห้!หรูมากอ่ะแก"มิ้ลล์ที่เดินเข้ามาก็เอ่ยชมความหรูหราหมาเห่าของโรงแรมไม่หยุดปากและยิ่งไปกว่านั้นห้องแต่งตัวพริตตี้จำนวนเกือบยี่สิบคนก็ใหญ่โตโอเวอร์มากตั้งแต่ได้เข้าวงการพริตตี้มารับงานมาก็เยอะยังไม่เคยไปในที่หรูๆขนาดนี้มาก่อน  "นี่เด็กๆเดี๋ยวงานคืนนี้พวกเราทำให้เต็มที่นะคะบอกเลยว่าทริปวันนี้เต็มตักแน่นอนลูก"เจ้ดาด้าเอ่ยบอกสาวๆที่กำลังจัดแจงแต่งหน้าทำผมทำให้ทุกคนในที่นี้ดีใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกและลุ้นไปกับตัวเลขที่จะไดัรับในอีกไม่กี่ชั่วโมง  2 ชั่วโมงผ่านไป  "นี่ฉันปวดฉี่เดี๋ยวไปห้องน้ำแปปนะ"ฉันหันไปบอกเพื่อนสาวที่นั่งเช็คความสวยข้างๆก่อนจะรีบลุกเดินออกไป  ตึก  ตึก  ฉันเดินมาหยุดที่ห้องน้ำที่ตอนนี้เหมือนจะมีคนเข้าอยู่ก็ได้แต่ยืนรอพลางก้มลงมองเวลาที่นาฬิกาข้อมือเพราะอีกไม่กี่นาทีงานก็จะเริ่มแล้วแต่ไม่รู้ไอ้คนที่เข้าห้องน้ำนี่มันตกส้วมตายรึไงถึงได้นานขนาดนี้  แอรดด! ฉันไม่รอช้าพอเห็นว่าประตูเปิดแล้วมีคนออกมาก็รีบพาตัวเองเดินแทรกเข้าไปทันทีโดยไม่ทันได้มองว่าเป็นใครเพราะตอนนี้เธอทั้งปวดฉี่ทั้งรีบที่จะออกไปทำงาน พอเสร็จธุระของตัวเองฉันก็รีบออกมาจัดการล้างมือที่หน้าห้องน้ำแล้วเช็คความเรียบร้อยของตัวเองอีกทีก่อนที่สายตาของฉันจะปะทะเข้ากับสายตาคมเข้มผ่านกระตกบานใหญ่ 'เอาดีใครก็ไม่รู้ จะยิ้มหรือบึ้งใส่ดีว่ะ'ฉันได้แต่ยืนถกเถียงกับตัวเองในความคิดอยู่เจ้าของสายตาคมเข้มดุดันก็มองสำรวจฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าจนฉันได้แต่ยืนนิ่งขนลุกขึ้นมาทันทีกับสายตาคู่นั้น  ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเพื่อข่มความกลัวที่มีเพราะไม่รู้ว่าคนที่ยืนอยู่เขาคือโรคจิตหรือพวกถ้ำมองอะไรทำนองนั้น สองเรียวขาของฉันก็ค่อยๆก้าวออกมาด้วยความสั่นและกลัวจนร่างสูงดูดีเดินเข้ามาหาฉันทำให้ฉันชะงักตกใจกับภาพตรงหน้าที่ร่างสูงโน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้จนจมูกของเราสองคนแทบจะชนกัน ตึกตัก ตึกตัก  อยู่ๆเสียงหัวใจของฉันก็เต้นโครมครามออกมาอย่างบ้าคลั้งไม่รู้ว่าจะตกใจอะไรก่อนดี ระหว่างจมูกจะชนกัน ความหล่อเข้ม หรือสายตาที่มองมานั้น โอ้ย! ใครก็ได้เอาฉันออกไปที  "หึ!"