Umut’un Anlatımıyla
Evin içine girdiğimizde içimi tarif edilemez bir huzur kaplamıştı. Merdivenleri ağır ağır çıkarken kalbim, göğsümün içinde sanki yerinden fırlayacak gibiydi. Bu merdivenleri artık yalnız değil, sevdiğim kadınla çıkıyordum. Arzu… Hayatın tüm acımasızlığına rağmen kalbime dokunabilen tek insandı. Onunla çıktığım bu yolda ne olursa olsun onu asla pişman etmeyecek, mutsuz edilmesine izin vermeyecektim.
Arzu sabah kaldığı odaya doğru yönelmişti. Ancak ben, adımlarını durdurarak onun yolunu kestim. Elimi usulca bileğine koyup fısıldadım:
“Orası değil Arzu. Artık o oda geçmişte kaldı.”
Şaşkın bir şekilde yüzüme baktı. Sadece dudaklarımın kıpırdadığını gördü. Elimle kendi odamı işaret ettim. “Benim karım benden ayrı kalamaz,” dedim, sesimdeki kararlılıkla.
Kapıyı açtım ve
