Inilapag ni Noah ang play mat sa may damuhan saka inilagay dito ang dala nilang basket. Inalayayan naman ng binata si Apple na maupo. Nakatingin sila ngayon sa talon na walang tigil sa pag-agos. Isa ang talon na ito sa pinakamagandang tanawin sa probinsya nila. Kaya minsan dinadayo ito ng mga turista.
“Salamat.” Tinanggap niya ang bigay na pagkain ng binata. Habang kumakain ay nakatingin siya sa magandang talon.
Sa tuwing nalulungkot siya ay pumupunta siya dito. Minsan mag-isa siyang pumupunta dito, lalo na kapag naaalala niya si Aiden. Kahit pala sabihin niyang kaya niyang mabuhay ng wala ang binata ay hindi niya pa rin maiwasan ang masaktan, malungkot, ang maiyak minsan, at mapahiling na sana hindi na lang sila naghiwalay. Na sana magkasama pa din sila hanggang ngayon. Eh, ‘di sana sab
