บทที่๑๗(จบ)

701 Words

รถคันงามของศุภรุจน์มุ่งหน้าไปตามทางที่สอบถามจากตำรวจทางหลวงมาแล้วเป็นอย่างดี อีกไม่ไกลนักก็คงถึงหมู่บ้านซึ่งบ้านของหมอประสิทธิ์ตั้งอยู่ตามที่นายหน้าบอกมา แม้ท้องฟ้าจะมืดครึ้มลงทุกขณะ แต่หัวใจทั้งสองดวงกลับพองฟูสุกสว่างด้วยความหวัง ยิ่งเห็นป้ายหมู่บ้านชื่อเดียวกับที่ระบุไว้ในกระดาษแผ่นเล็กในมือ บัวบูชาก็ยิ่งตื่นเต้น หันไปยิ้มให้ชายหนุ่มผู้ทำหน้าที่สารถีมาตลอดการเดินทาง ทั้งที่ตลอดเส้นทางตั้งแต่ช่วงเช้ามีแต่ทำหน้าง้ำใส่กัน รอยยิ้มยินดีส่งให้ใบหน้างดงามนั้นน่ามองขึ้นอีกหลายเท่า เขาไม่เถียงว่าบัวบูชาเป็นคนสวย และดูเหมือนจะสวยกว่าบุษบงกชคู่แฝดเสียด้วยซ้ำ แต่เขามั่นใจว่าไม่ได้ชอบเธอเพราะความสวย และไม่คิดจะให้เธอเป็นตัวแทนบุษบงกช เพราะในโลกนี้ไม่มีใครแทนใครได้อย่างแท้จริง รอยยิ้มของคนทั้งคู่สลายไปจากใบหน้าเหมือนถูกฉกชิงไปในชั่วพริบตาเมื่อรถแล่นเข้าใกล้ที่หมาย ถนนซอยที่ลัดเลาะเข้ามาเริ่มแออัด เพ

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD