Gerçeğin Eşiğine Birkaç Adım Kala...
İlker’den... Elimi uzattım ona. Üstelik tutmayacağını düşünerek ama onun da bunu istediğini bilerek, bir umutla uzattım işte titreyen elimi. Bakışları parmaklarıma düştüğünde yüzünden bir hüzün bulutu geçti sanki. Gözlerinin dolduğunu, içinde kabaran isteğini bastırmak için dudaklarını nasıl ısrarla ısırdığını gördüm. İçimden, “Hadi ne olur, son kez tut elimi,” dediğimi duymuş gibi, ıslak bakışları gözlerimi buldu. “Peki madem uzattın o elini bana, ben de tutunurum ona son kez, can simidimi tutar gibi,” dercesine birkaç saniye baktı gözlerime. Soğuktan mı, heyecandan mı, yoksa hüzünden mi titrediğini bilemediğim o tatlı dudağının kenarında hafif bir tebessüm belirdi. Omuzlarını ‘eh, peki’ der gibi yavaşça kaldırıp indirdi ve hâlâ boşlukta asılı kalan elimi tuttu, üşümüş o narin eli.
- Writer
