อลันมองคนตรงหน้าเต็มตาอีกครั้ง เธอก็เป็นคนสวยแต่ทำอะไรสิ้นคิดไม่น่าเชื่อว่าเธอคนนี้จะเป็นคนที่กอบกุมธุรกิจค้าวัสดุก่อสร้างรายใหญ่ได้เลย ทำอะไรเหมือนเด็กเพิ่งเกิด เธอรู้ตัวว่ามีคนจ้องมองอยู่จึงสบตากับเขาอย่างไม่หวั่นไหว
“มีอะไรจะพูดก็พูดมาสิคะ มองหน้าฉันแล้วจะได้คำตอบหรือยังไง”
“เหอะ ช่างกล้าพูดนะ ทั้งที่เกือบฆ่าคนตาย ไม่สำนึกเลยรึยังไง”
“ฉันขอโทษ...ฮึกๆ ฮึกๆ” แซนดร้าร้องไห้ออกมาอย่างคนสำนึกผิดจริงๆ แต่อลันไม่มีทางเชื่อได้เลยว่าคนตรงหน้าจะสำนึก
“เลิกร้องไห้เถอะ ฉันรำคาญ” อลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างหงุดหงิด
แซนดร้าวางช้อนส้อมในมือลงทันทีพร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องนอนพร้อมกับล็อคประตูจากด้านใน อลันไม่ได้เอ่ยอะไรอีกเลยเขานั่งกินข้าวเงียบๆ คนเดียว จนไม่นานนักก็มีเสียงรถดังมาจากหน้าบ้านเขาจึงลุกออกไปดูด้วยตัวเองเป็นรถส่งของของโรงพยาบาล เจ้าหน้าที่เมื่อเห็นเจ้านายจึงยกหมื
