พ่ายรักสิงขร

ควันบุหรี่สีเทาหม่นพวยพุ่งขึ้นบนอากาศ ก่อนมันจะค่อยๆ แผ่กระจายออกเป็นวงกว้างแล้วจางหายไป สิงขร เธียรนิธิธาดล ชายหนุ่มวัยสามสิบแปดปี เจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่ที่วงการรับเหมาก่อสร้างรู้จักกันเป็นอย่างดี และยังเป็นเจ้าของกาสิโนอย่างถูกกฎหมายที่ตั้งอยู่ใจกลางกรุงด้านหลังของเขาด้วย แม้จะอายุเข้าใกล้เลขสี่ แต่ความดูดียังคงเป็นเอกลักษณ์ ชายผู้มั่งคั่ง ทั้งลาภยศและเงินทอง ราวกับเป็นลูกรักของพระเจ้า นอกจากใบหน้าอันหล่อเหลาคมเข้ม ยังเต็มไปด้วยสติปัญญาและความเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ หากมีการประมูลเกิดขึ้นที่ใด เมื่อได้ยินชื่อบริษัทเธียรนิธิธาดล เป็นอันรู้กันว่า โครงการนั้นใครจะได้ไป แต่แน่นอนว่า ย่อมไม่มีใครในโลกที่เพอร์เฟคร้อยเปอร์เซ็นต์ แม้ทุกอย่างจะสมบูรณ์ครบถ้วน แต่เรื่องความรัก สิงขรกลับได้ชื่อว่าไม่เอาไหน หลังจากถูกรักแรกทิ้งไป เขาก็กลายเป็นหนุ่มเจ้าสำราญ เดาว่าถ้าไม่ใส่ถุงยาง โรคสารพัดของบุรุษคงมารวมอยู่ในร่างกายของเราหมดแล้ว สิงขร เธียรนิธิธาดล ชายผู้ใช้ผู้หญิงเปลือง พอๆ กับถุงยางนั่นแหละ! เสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพง เปียกชุ่มไปด้วยไวน์แดงที่ถูกสาดเข้าใบหน้า ใครจะไปคิดว่า ผู้หญิงที่กำลังจะ 'กิน' ในคืนนี้ จะเป็นเพื่อนสนิทกับหญิงสาวที่ถูกกินไปเมื่อคืนก่อน รถไฟชนกันกลางกาสิโน ทั้งฝ่ามือทั้งไวน์แดงจึงถูกประเคนเข้ามาให้ ไฟจากปลายบุหรี่สว่างวาบอีกครั้ง ก่อนจะโยนก้นที่เหลือทิ้งลงพื้น หลับตาเอนหลังพิงกับเสา แล้วพ่นควันสีเทาทั้งหมดออกมา "คุณลุงคะ คุณลุงไหวหรือเปล่า"? เสียงของใครคนหนึ่งร้องเรียกอยู่ใกล้ๆ หากแต่ชายหนุ่มไม่ได้สนใจที่จะลืมตาขึ้นมอง แต่ไม่นานนักเขาก็ต้องสะดุ้ง เมื่อความเย็นบางอย่างสัมผัสลงที่ข้างแก้ม พอลืมตาก็เห็นว่าเป็นเด็กสาวคนหนึ่ง ที่ถือว่าหน้าตาน่ารักใช้ได้ "คุณลุง ไหวไหมคะ ดูเหมือนคุณลุงจะเมามากเลย นี่น้ำเย็นค่ะ จะช่วยทำให้ดีขึ้น" เด็กสาวยื่นขวดน้ำเย็นมาให้ เข้าใจว่าอีกฝ่ายเมาจนดื่มเลอะเทอะ เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ดูสดใส แต่คำว่า 'ลุง' กำลังดังก้องอยู่ในหัวของเขา รู้สึกเจ็บจี๊ดอย่างที่ไม่เคยเป็น เจ็บกว่าโดนยิ่งทะลุอกเสียอีก "ขอบใจ" เขายื่นมือไปรับอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะวางมันลงด้านข้าง แล้วหลับตาลงอีกครั้ง "ถ้าเสียมากๆ ก็หยุดเล่นเถอะค่ะ การพนันไม่ได้ทำให้ใครรวยจริงๆ หรอก มีแต่เจ้าของกาสิโนเท่านั้นแหละที่รวย" พูดอีกก็ถูกอีก แต่ว่า...เธอกำลังคิดว่าเขาเป็นนักพนันที่มาเล่นจนเสียหมดตัวหรือยังไงกัน? "ก็นั่นซินะ โชคไม่ได้เข้าข้างเราทุกวัน" ใช่ โชคไม่มี วันนี้ถึงชวดเหยื่อทรงโตไปได้ แต่จะว่าไป เด็กคนนี้ก็โตไม่น้อยอยู่เหมือนกัน เพราะที่นี่เป็นกาสิโนอันดับหนึ่งที่พวกคนมีเงินเข้ามาเสี่ยงโชคกันไม่ขาดสาย พนักงานงานที่นี่ไม่ว่าจะตำแหน่งใด ย่อมต้องสวมชุดที่ดูดี แม้จะเป็นแค่พนักงานขัดห้องน้ำก็เถอะ ตอนนี้เขาถึงได้มาสังเกตว่าเด็กผู้หญิงคนนี้แต่งชุดพนักงานในกาสิโนของตัวเอง "ใช่ไหมล่ะคะ เอ๊ะ หนูขอตัวก่อน คุณลุงก็กลับบ้านดีๆ นะคะ หนูต้องไปทำงานแล้ว จริงสิ นี่เป็นผ้าเช็ดหน้าของหนูเอง ซักสะอาดเรียบร้อย ชุบกับน้ำเย็นแล้วเช็ดหน้านะคะ ช่วยได้ดีเลยล่ะ ไปนะคะคุณลุง" เธอยัดผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยสีชมพูหวานลายกระต่ายบันนี่ แล้ววิ่งหายเข้าไปด้านใน ทีแรก สิงขรคิดจะปามันทิ้งแต่สุดท้ายก็ยัดมันส่งๆ เข้ากระเป๋ากางเกง "คำก็ลุงสองคำก็ลุง ถ้าไม่กลัวข้อหาพรากผู้เยาว์ ฉันจะจับทำป้าให้เดินไม่ไหวสักสามวัน ไอ้เวรเอ๊ย คิดอะไรกับเด็กอยู่กันวะ ชั่วจริงๆ ฮ่ะฮ่ะ" สิงขรพูดเองเออเอง ด่าตัวเองแล้วก็หัวเราะออกมา "ท่านประธาน รถมาแล้วครับ" รถหรูสีดำจอดลงตรงหน้า คนขับรถที่ควบตำแหน่งเลขาก็รีบวิ่งมาเปิดประตู "วันนี้ ฉันโชคไม่ดีเลยปรุต กลับบ้านไปหาอะไรเย็นๆ ดื่มสักหน่อยดีกว่า ... ว่าแต่ นายคิดว่าฉันแก่เหมือนลุงคนหนึ่งหรือเปล่า" ปรุตดูสับสนเล็กน้อย ก็ท่านประธานที่อายุเกือบเลขสี่ ร่างกายยังกำยำสมบูรณ์ดี เด็กหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ ยังต้องอาย รอยตีนกาก็ไม่มีให้เห็นสักจุด แล้วจะกลายเป็นลุงแก่ๆ คนหนึ่งได้ยังไง "จะเป็นไปได้ยังไงครับท่านประธาน ขึ้นรถเถอะครับ" แน่นอนว่าปรุตพูดไปตามความจริง "นั่นสินะ ก็ฉันออกจะหล่อขนาดนี้" สิงขรขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเกือบร้อยเก้าสิบ สองมือล้วงกระเป๋า แผ่นหลังของเขาตั้งตรงสง่า ก้าวเดินไปจะขึ้นรถ แต่ก็เหมือนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ หันไปคว้าขวดน้ำเย็นที่ยังไม่ถูกเปิดติดมือมาด้วย "ปกติไม่ดื่มน้ำยี่ห้อนี้นี่ครับ" "ใช่ แต่พอดีมีเด็กคนหนึ่งให้ฉันมา เด็กคนที่เอาแต่เรียกฉันว่าลุง" ชายหนุ่มโยนขวดน้ำ ปรุตก็รับได้อย่างทันท่วงที ก่อนเขาจะทำหน้าที่เหยียบรถตรงกลับบ้าน วิลล่าเขตเหนือ แม้จะอยู่ไกลตัวเมืองไปสักหน่อย แต่สิงขรก็ชอบเพราะมันสงบเงียบดี ในวิลล่ามีบ้านตั้งอยู่รวมกันราวสิบหลัง เว้นระยะห่างกันดูเป็นส่วนตัว แน่นอนว่าหกในสิบเป็นของครอบครัวเธียรนิธิธาดลที่ซื้อเอาไว้อย่างทิ้งๆ ขว้างๆ อีกหนึ่งหลังเป็นของเพื่อนคนสนิท ที่ตอนนี้ไปเป็นนายแบบชื่อดังอยู่เมืองนอก และในส่วนที่เหลือ สิงขรกำลังจะซื้อเอาไว้ เรียกได้ว่าอีกไม่นาน ทั้งหมดนี่คงจะเป็นของเขาทั้งหมด เป็นวิลล่าที่มีผู้อยู่อาศัยแค่สองคน ไม่สิ จะเรียกว่าคนเดียวก็คงได้ "นายจะอยู่ดื่มกับฉันสักหน่อยไหมปรุต"? สิงขร ยกสูทตัวนอกขึ้นพาดบ่า ปลดกระดุมอกเสื้อลงอีกสองสามเม็ดเพราะความเหนอะหนะ จนมองเห็นแผงอกอันเย้ายวน ก่อนจะถกแขนเสื้อของตัวเองขึ้น มองเห็นเส้นเลือดที่ปูดโปนอย่างเด่นชัด "ต้องขอตัวครับท่านประธาน พรุ่งนี้เรามีงานประมูลสร้างตึกของโรงพยาบาล และท่านประธานยังมีประชุมกับลูกค้าด้วย ผมจะต้องรีบกลับไปเตรียมข้อมูลให้ท่านก่อน เพราะพรุ่งนี้ผมจะไม่ได้อยู่ด้วย" "อย่าหักโหมหน่า พลาดสักงานสองงานคงไม่เป็นอะไร" ปรุตขยับแว่นสีใสหนาเตอะที่เขาสวมใส่ ก่อนจ้องมองมาที่สิงขรด้วยสายตาจริงจัง "ไม่ได้ครับ เพราะคู่แข่งของเราพรุ่งนี้ คือบริษัทนันทวิวัฒ ซึ่งผมจะไม่มีทางให้บริษัทของเราแพ้คนอย่างพวกมัน" สิงขรพยักหน้าอย่างเข้าใจ วางมือลงบนไหล่ของเลขาหนุ่ม "ไม่ต้องรีบร้อนไปหรอก หนี้แค้นน่ะ สิบปีก็ไม่สาย"!!!