Talia POV
Kinabukasan, naghahanda na akong pumasok sa office nang sabihin ni Mama na nasa labas daw si Kael, susunduin niya ako.
Nanlambot ang dibdib ko.
Paglabas ko, nandoon siya. Nakasandal sa sasakyan, seryoso ang mukha. Walang bakas ng galit, pero mas nakakatakot ang pagiging kalmado niya.
“Kumusta ang pakiramdam mo?” malamig niyang tanong.
“Medyo okay na,” sagot ko, maingat.
Napabuntong-hininga siya, parang matagal niyang pinipigilan ang sasabihin. “Talia, bakit hindi mo sinabi sa akin agad?” diretso niyang tanong. “Hanggang kailan mo balak itago sa akin ang magiging anak ko?”
Napayuko ako.
“Muntik mo pa kayong mapahamak—mag-ina—dahil hindi mo sinabi sa akin,” dagdag niya, mas mabigat ang tono. “Ano ba ang akala mo sa akin? Ganoon ba kababaw ang tingin mo sa’kin? Na mas nauna
