CHAPTER 11
EZEKIEL POV
“Pre… ano ’yang ngiti mo?”
Iyon agad ang bungad ni Bryan pagpasok pa lang nila sa sala ng mansion. Kasunod niya si Alex na may hawak pang kape na parang nasa sinehan at may aabangan.
Napatingin ako sa salamin sa gilid. Putang—
Napangiti nga ako.
“Ano?” malamig kong sagot sabay umupo nang maayos. “Hindi puwedeng masaya ang tao?”
“Oo naman,” sagot ni Alex sabay upo sa sofa. “Pero ikaw? Masaya? That’s suspicious.”
“Pre,” dagdag ni Bryan, tinuro ako. “Simula nang dumating ’yang bago n’yong staff, nag-iba na aura mo. Dati mukha kang may gustong idemanda. Ngayon mukha kang—”
“—tangang in love,” sabay nilang sabi at humagalpak ng tawa.
Tumikhim ako. “Shut up.”
“AYAN NA,” sigaw ni Bryan. “Defensive!”
Hindi pa ako nakakasagot nang biglang may boses mula sa likuran
