Chapter 11
เสียงเบรกกระชากหน้าบ้านเศวตาภิวัฒน์ดังขึ้นกะทันหัน รถหรูคันหนึ่งจอดนิ่งสนิท ประตูรถเปิดผางออกก่อนที่ร่างสูงในชุดสูทดำจะก้าวพรวดลงมาโดยไม่รอฟังเสียงของใคร
กรรณ อัครธนา ลูกชายคนเดียวของปรเมศ ก้าวฉับเข้ามาด้วยดวงตาแดงก่ำเหมือนคนไม่ได้นอนมาทั้งคืน แววตาของเขาเต็มไปด้วยแรงแค้นที่ไม่คิดปกปิด คิ้วขมวดแน่น ปากเม้มกรอด
“ไอ้คามิน! มึงออกมา!” เสียงตะโกนดังก้องทั้งเรือน แม่บ้านที่ถือถาดขนมสะดุ้งจนแทบทำของตก เงาของบอดี้การ์ดสูทดำปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วยืนขวางตรงประตูหน้าบ้านทันที
“เข้าไปไม่ได้ครับ”
“ปล่อยกู!” กรรณสะบัดแขนอย่างแรง แววตาวาวโรจน์เสียจนแทบมองทะลุได้
“กูมาหาคนที่มันฆ่าพ่อกู!”
ชั้นสองของบ้าน
คามินนั่งนิ่งอยู่ในห้อง เสียงตะโกนนั้นดังก้องมาถึงแม้แต่อลันที่นั่งอยู่ข้างเขายังสะดุ้ง หันมองประตูด้วยสีหน้าตกใจแต่คามินกลับลุกขึ้นเงียบ ๆ ไม่เอ่ยคำใด เขาหมุนตัวเดินออกจากห้องไปทันที อล
