Chapter 10
เลือดไหลนองเป็นทางยาวบนพื้นหินเสียงลมหายใจขาดห้วงยังคงดังก้องในโถงกว้าง ขณะที่กลิ่นเหล็กร้อนจัดจากกระสุนปืนลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ คามินยังยืนอยู่ที่เดิม มือขวากำปืนแน่น ปลายกระบอกยังหันลงต่ำ ไออุ่นจากแรงยิงยังไม่จางหายไป เลือดของปรเมศกระจายเป็นคราบเปื้อนทั่วพื้นปนกับร่างของลูกน้องที่ล้มตายอยู่ข้างกันเหมือนหมากที่ล้มเมื่อเกมจบลง ลมหายใจของคามินช้าและลึก ราวกับพยายามควบคุมอะไรบางอย่างที่กำลังสั่นคลอนอยู่ภายใน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาฆ่าคน แต่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกกลัว ไม่ใช่เพราะความผิด ไม่ใช่เพราะเลือดแต่เพราะการที่เขามองไม่เห็นศัตรู คือการเสียเปรียบที่สุดในสนามอำนาจ เขาสูดหายใจอีกครั้ง กลิ่นคาวเลือดลอยเข้าจมูก อุ่นชื้นจนแสบจมูก แต่กลับกันกลับกระตุ้นประสาทสัมผัสของเขาให้ตื่นตัวเหมือนราชาบนบัลลังก์ที่ชนะศัตรู เบื้องหลังนทีที่เงียบมาตลอดเอื้อมแตะไมโครโฟนแนบหู เสียงพูดของเขานิ่งเฉียบ
