Chapter 13
ท้องฟ้าเริ่มมืดลง สีทองที่เคยแต้มอยู่บนขอบฟ้าค่อย ๆ จางหายเหลือเพียงแสงเงาของจันทร์ที่เริ่มทาบเงาลงบนหาดทราย คลื่นยังคงซัดเข้าฝั่งแต่เสียงนั้นอ่อนลง แต่เสียงนั้นอ่อนลง กลมกลืนกับความเงียบของสองร่าง ที่นั่งเคียงกันอยู่ตรงริมหาด คามินยังนั่งนิ่งอยู่เช่นเดิมเหมือนบางส่วนในใจเขากำลังเคลื่อนไหวอยู่เงียบ ๆ และในความนิ่งเงียบนั้น ความทรงจำบางอย่างก็ค่อย ๆ ลอยกลับมา
เมื่อ 18 ปีก่อน
เสียงเปียโนในห้องนั่งเล่นดังกังวานอย่างไม่เป็นจังหวะ มือเล็ก ๆ ของเด็กชายคนหนึ่งกดแป้นอย่างเงอะงะ
“นิ้วนั้น…ใช้นิ้วชี้ ไม่ใช่นิ้วโป้ง” เสียงของคามินในวัยเก้าขวบเอ่ยเรียบ ๆ ขณะนั่งอยู่ข้าง ๆ เด็กน้อยอีกคนที่อายุน้อยกว่าเขาสองปี
“แบบนี้เหรอ” เจ้าของเสียงเล็กเงยหน้าขึ้นถาม ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความคาดหวัง คามินมองน้องชายตัวน้อยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วถอนหายใจเบา ๆ
“นี่ฉันเล่นให้เธอดูตั้งกี่รอบแล้วเนี่ย ยังเล่
