Chapter 8
แสงแดดอ่อนลอดผ่านม่านสีขาวสะอาดในโถงกลาง อากาศเงียบสงบ เย็นเยือกเกินกว่าที่จะเรียกว่าเช้าแสนธรรมดา ประตูห้องบนชั้นสองเปิดออกอย่างแผ่วเบา เสียงฝีเท้าหนักแน่นแต่มั่นคงค่อย ๆ ก้าวลงบันได คามินในเสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงผ้าธรรมดาใช้มือหนึ่งไล้ตามราวบันไดเพื่อประคองตัว ขณะที่อีกมือแนบลำตัว สีหน้าเขานิ่งสนิทไม่ต่างจากทุกเช้า แต่ภายในใจกลับไม่เคยเงียบเลย ความกังวลในอกบดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
“บ้าชะมัด…” เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ขณะฝ่าโลกมืดที่ไร้ทิศทาง แต่ยังไม่ทันจะก้าวลงบันไดขั้นสุดท้าย เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังแทรกเข้ามาจากอีกฝั่งหนึ่ง
“พี่มิน! จะไปไหนน่ะ” เสียงของอลันดังขึ้นด้วยความตกใจ เขารีบวิ่งเข้ามาแตะแขนของชายหนุ่มทันที มือเย็น ๆ จับข้อมือของคามินไว้ด้วยสัญชาตญาณ คามินชะงักเท้าไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบเรียบ ๆ
“ฉันมีเรื่องต้องคุยกับพ่อ” น้ำเสียงนั้นแม้ยังนิ่ง ทว่าแฝงความขุ่นเคืองบาง
