Chapter 9
แสงแดดยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านสีเข้มเข้ามาในห้องนอนที่มืดเงียบ รอยสั่นสะท้อนของแสงตกกระทบบนผนังอย่างเลือนราง เสียงลมหายใจสม่ำเสมอเป็นเพียงสิ่งเดียวที่มีชีวิตอยู่ในความนิ่งสงบของพื้นที่นี้ คามินนอนนิ่งอยู่บนเตียง ผ้าห่มสีเข้มคลุมกายเพียงครึ่ง เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า โลกยังคงมืดสนิท ไร้เงา ไร้แสงมีเพียงความว่างเปล่าสีดำที่คลุมอยู่ทุกทิศทาง เขาถอนหายใจเบา ๆ มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ อย่างคลุมเครือกับเศษเสี้ยวของความผิดหวังที่ต้องยอมรับสภาพของตัวเอง
เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นหน้าห้อง ตามด้วยเสียงเคาะประตูสองครั้ง
“คุณคามินครับ” เสียงของนทีเรียกขึ้นอย่างเคารพอยู่หลังประตู คามินยันตัวขึ้นช้า ๆ มือไล้ไปบนเตียงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ
“เข้ามา” ประตูเปิดออก นทีในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ เขาโค้งศีรษะเล็กน้อย มือถือเอกสารบาง ๆ แนบไว้ข้างตัว
“ผมจัดการนัดคุณปรเมศไว้แล้วครั
