Chapter 5
แสงแดดอ่อนปลายสายลูบผ่านม่านผ้าสีเข้มที่เปิดไว้เพียงครึ่ง ภายในห้องยังคงอบอวลด้วยกลิ่นโจ๊กที่เย็นชืด คามินนั่งพิงหัวเตียง มือวางนิ่งอยู่บนตัก เงียบสนิทราวกับแม้แต่เสียงหายใจยังต้องใช้แรงควบคุม อลันลุกจากเก้าอี้ข้างเตียง เดินไปหยุดอยู่ที่หน้าต่าง มองออกไปด้านนอกด้วยแววตาที่เหมือนกำลังชั่งใจ เขาเหลือบมองไปยังศาลาไม้ที่อยู่ใต้ต้นลีลาวดีใหญ่ ก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่ม
“วันนี้อากาศดีนะ”
“ตอนลันขับรถเข้ามา ได้กลิ่นดอกลีลาวดีด้วย” คามินยังคงเงียบ ไม่แม้จะขยับตัว แต่อลันไม่ได้คาดหวังคำตอบ เขาหันกลับมา ก้าวเข้าไปใกล้จนยืนอยู่ในระยะที่อีกฝ่ายจะได้ยินชัดที่สุด น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“พี่มิน ไปนั่งที่ศาลากันไหม”
“ศาลาไม่ได้ใช้งานนาน ๆ มันอาจจะเหงาก็ได้นะ” เขาหยุดนิดหนึ่ง ก่อนจะเอียงคอเล็กน้อย เสริมคำพูดอย่างอารมณ์ดี
“พี่มินอยากไปไหม” คามินไม่ตอบทันที ใบหน้านิ่งเย็นเหมือนทุกวัน แต่ในท
