Chapter 16
ห้องประชุมกลับมาเงียบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่ค่อย ๆ ผ่อนของคามิน เขานั่งนิ่งอยู่ไปเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว เสียงลมหายใจนั้นไม่ได้มีแค่ความเหนื่อยล้า แต่มันเต็มไปด้วยแรงกดดัน และความรู้สึกที่สุมอยู่ในอก มือข้างหนึ่งยกขึ้นช้า ๆ เขากุมท้ายทอย แรงปวดแทรกขึ้นเป็นจังหวะ แต่เขากลั้นมันไว้ ไม่ร้องไม่แสดงอาการ คาโรลกับนทีรีบเข้ามาหา
“คามิน…” คาโรลเรียกเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง คามินยกมือขึ้นสกัดไว้ ไม่ให้ใครเข้ามาแตะ
“ฉันไม่เป็นไร” น้ำเสียงนิ่งราบ แต่สีหน้าที่ฝืนไว้อย่างชัดเจน รอยขมวดคิ้วนั้นไม่อาจหลอกสายตาใครได้อีกแล้ว นทีมองสบตาคาโรลก่อนจะพูดเบา ๆ
“คุณคามิน…พักก่อนดีไหมครับ” อาการปวดไล่หลังมาไม่หยุด แต่เขายังนั่งในที่ของเขา ด้วยท่าทีที่มั่นคงเพราะเขารู้มีเรื่องใหญ่ที่ต้องแก้ไข คาโรลยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ จ้องมองน้องชายของตนด้วยแววตาที่สงสัย
“มิน… ตาแก…” น้ำเสียงนั้นอ
