Chapter 12
เสียงเครื่องยนต์เรือสปีดโบ๊ทตัดผ่านทะเลเงียบงันในยามค่ำคืน ละอองคลื่นกระเซ็นขึ้นแตะขอบเรือเป็นหยดเล็ก ๆ ขณะที่ลมทะเลพัดเอื่อยผ่านแก้มเย็นเฉียบ ดวงจันทร์เต็มดวงลอยเด่นเหนือผืนฟ้า ทอแสงลงบนผืนน้ำจนระยิบระยับคล้ายทางเดินที่ทอดสู่โลกอีกใบ ภายในเรือ คามินนั่งสงบอยู่ที่เบาะด้านในสุด แว่นกันแดดยังสวมไว้แม้รอบตัวจะมืดสนิทจนไม่มีสิ่งใดให้ต้องพรางแสงอีกแล้ว เขาไม่พูด ไม่ถาม ไม่แม้แต่เอ่ยถึงว่าใครเป็นคนกำหนดให้เดินทางคืนนี้ เพราะเขารู้ดีว่าเขาไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรอีกแล้ว
ฝั่งตรงข้ามของเบาะ อลันนั่งเงียบ มือวางบนกระเป๋าเป้ใบเล็กอย่างเรียบร้อย ใบหน้าสงบนิ่งภายใต้แสงจันทร์ที่ตกกระทบ เผยแววตาที่เต็มไปด้วยความตั้งใจ เขาไม่ได้ลักลอบตามมา แต่ขออนุญาตเรียบร้อยแล้ว ด้วยคำพูดอ่อนโยนและเหตุผลที่แม้แต่มาดามวิราวรรณ หรือคุณหญิงพิศมัยก็ไม่อาจปฏิเสธได้
เรือเทียบท่าบนเกาะส่วนตัวในเวลาราวตีหนึ่ง ไฟจากบ้า
