Chapter 14
ภายในห้องทำงานชั้นบนสุดของอาคารบริษัทกลุ่มหนึ่ง ม่านทึบสีเข้มถูกปิดสนิทจนแสงภายนอกลอดมาไม่ได้ ในห้องมีเพียงแสงไฟเหนือโต๊ะทำงานสาดลงมาที่แฟ้มเอกสาร และภาพถ่ายหลายใบที่ถูกกางบนโต๊ะ ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำเดินวนรอบโต๊ะ ริมฝีปากยกยิ้มเบา ๆ แต่แววตาเย็นเฉียบเหมือนกำลังอ่านเกมหมากรุกอย่างใจเย็น
กรรณ ลูกชายของปรเมศ กำลังจับหมากตัวแรกของเขาและตั้งใจจะเดินแบบไม่มีถอยหลัง
“รู้ไหม…ตอนนี้ไอ้คามินมันหายหัวไปไหน?” เสียงเขานุ่มแต่เย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็งที่มีเปลวไฟซ่อนอยู่ข้างใต้ ลูกน้องที่ยืนตรงหน้ารีบตอบ
“ไม่ทราบครับนาย ตอนนี้คาโรลขึ้นมาควบคุมดูแลแทนครับ” กรรณหัวเราะในลำคอ ยิ้มบาง ๆ แต่ไร้แววขำใด ๆ ในสายตา
“ถึงกับหนีไปมุดหัวเลยเหรอวะ…” เขากระแทกฝ่ามือลงกับโต๊ะเบา ๆสายตาไล่ไปตามภาพคามินที่ให้คนไปสะกดรอยตาม แล้วเอื้อมหยิบภาพอีกใบขึ้นมาดู เป็นภาพของคาโรล
“ให้คนของเราแฝงตัวเข้าไปในองค์กรลับของม
