Chapter 15
เสียงคลื่นกระทบเรือยังดังไม่ขาดสาย แต่บรรยากาศภายในกลับตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก คามินนั่งพิงตัวกับเบาะเรือ ดวงตาที่พร่าเบลอยังคงจับจ้องไปข้างหน้า แต่เขาก็พยายามประคองตัวให้ตรงที่สุดเท่าที่ร่างกายจะทำได้ ทันทีที่เรือเทียบเข้าฝั่ง รถเอสยูวีสีดำก็จอดรออยู่ก่อนแล้ว ลูกน้องของคามินรีบวิ่งไปเปิดประตูไว้ให้เขาขึ้นไปพักทันที อลันเอื้อมมือมาจะพยุง
“ฉันเดินเอง” เสียงเย็นของเขายังคงชัด ราบเรียบและเด็ดขาดเหมือนเดิมแม้ภายใต้เส้นผมที่ปรกหน้าผาก จะมีเหงื่อซึมออกมาเพราะแรงบีบรัดของอาการปวดหัวที่จู่โจมขึ้นอย่างเงียบงัน เขากลั้นไว้ไม่ใช่เพราะไม่เจ็บ แต่เพราะไม่อยากให้ใครเห็นว่าเจ็บ
ผ่านไปสักพักใหญ่ รถจอดหน้าบ้านเศวตาภิวัฒน์ในยามดึก คามินค่อย ๆ ลงจากรถโดยมีอลันเดินตามไม่ห่าง ร่างสูงของคามินเดินช้า ๆ ผ่านทางเดินหินที่คุ้นเคย แต่ยังไม่คุ้นกับระยะ มือหนาจับแขนเสื้อตัวเองแน่นเพื่อคุมความเจ็บปวด แต
