Chapter 17
เสียงประตูรถปิดลงเงียบ ๆ คามินและอลันเดินลงจากรถช้า ๆ อากาศเย็นกว่าปกติเล็กน้อย ทั้งสองไม่ได้พูดกันระหว่างทาง ในขณะนั้นสายตาของอลันเหลือบไปยังรถสองคันที่จอดนิ่งอยู่ตรงประตูเข้าบ้าน
“ใครมา?” คามินเอ่ยถาม น้ำเสียงนิ่ง แต่ฟังดูระวัง อลันมองป้ายทะเบียนคุ้นตา แล้วตอบเรียบ ๆ
“รถของพี่คาร์ล…มั้ง” คามินไม่พูดอะไรต่อ เพียงพยักหน้านิดหนึ่ง แล้วเดินตรงเข้าไปยังประตูใหญ่
ภายในบ้านดูเหมือนจะเงียบแต่ไม่ว่างเปล่า กลิ่นไม้เก่าและกลิ่นชาอุ่นลอยจาง ๆ จากโต๊ะกลางห้องรับแขก เสียงฝีเท้าของทั้งสองสะท้อนบนพื้นหินขัดและทันทีที่ก้าวข้ามธรณีบานประตู คุณหญิงพิศมัย ก็รีบลุกขึ้นวิ่งมาจับแขนคามินไว้ แววตาของเธอสั่นไหว แต่นิ่งพอที่จะไม่หลุดจากความสง่างาม
“มานี่ลูก…” เธอพูดเพียงเท่านั้น ก่อนจะพาลูกชายกับอลันเดินช้า ๆ ไปนั่งลงตรงโซฟาตัวยาวด้านข้าง ตรงข้ามกับกลุ่มคนสามคนที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว ดอนคอร์เลโอเน่นั่
