Chapter 18
ห้องประชุมกระจกชั้นบนสุดของอาคารคาสิโนกลางกรุงเทพฯ เงียบงันจนได้ยินเสียงปลายรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนเมื่อประตูปิดออกชายหนุ่มในสูทดำเดินเข้ามาพร้อมเงาเบื้องหลังสองคนหนึ่งในนั้นคือนที คามินหยุดยืนครู่หนึ่งตรงหน้าห้อง ก่อนจะยกมือปลดกระดุมสูทบนสุด แล้วก้าวตรงไปยังเก้าอี้หัวโต๊ะด้วยท่าทีสงบนิ่ง เพราะเขาจำทุกมุมของห้องนี้ได้ดี หุ้นส่วนธุรกิจคาสิโนนั่งเรียงรายอยู่ฝั่งตรงข้าม ต่างเงียบรอเสียงแรกจากเจ้าของชื่อที่หายไปจากวงการเป็นปี
“เชิญนั่ง” ชายสูงวัยหุ้นส่วนคาสิโนในมาเก๊ากล่าวเบา ๆ พร้อมพยักหน้าให้คนอื่นคามินทรุดตัวลงนั่งอย่างสง่างาม ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบแต่ชัดเจน
“ขอบคุณที่มาวันนี้” ไม่มีใครพูดแทรก ราวกับรอฟังประกาศสงคราม
“ผมมีแผนจะขยายเครือข่ายคาสิโนภายในสิบปีนี้” เสียงเขานิ่งมากจนทุกคนต้องตั้งใจฟัง “ไม่ใช่แค่ในเอเชีย แต่ทั่วโลก” เขาพักสายตาเล็กน้อยแม้จะเลือนรางแต่เขาจับจังหวะห
