เสียงที่แผดลั่นห้องทำเอาคนที่นอนข้าง ๆ สะดุ้งลุกขึ้นจนสุดตัวพลางมองเห็นพนักงานโรงแรมแถมเป็นผู้ชายกำลังยืนจ้องบุณยวีร์ตาไม่กะพริบ
“ทำอะไรน่ะ”
อาจารย์ภูผาถามด้วยความไม่พอใจ พยายามควบคุมสติให้ได้แล้วกดโทร.หาพนักงานฝ่ายต้อนรับ มองดูจากชุดก็คงเป็นพนักงานที่นี่
“พนักงานของคุณเข้าห้องตอนแขกกำลังแก้ผ้านอน ช่วยขึ้นมาจัดการหน่อย ไม่อย่างนั้นผมจะร้องเรียนทุกช่องทางเลย”
บุณยวีร์นั่งตัวสั่นดึงผ้าห่มมาคลุมจนถึงคอ อาจารย์ภูผาหันมากอดไว้หลวม ๆ แล้วแกะเนคไทออกให้
ปกเกล้าไม่แม้แต่จะกล้าชำเลืองดูเพราะงานนี้รู้ตัวดีว่าเขาผิดเต็ม ๆ
“ชื่ออะไร”
“ปกเกล้าครับ”
“เอาป้ายชื่อมา แล้วไปยืนรอข้างนอก”
“ครับ”
ปกเกล้าจำใจต้องแกะเข็มกลัดป้ายชื่อส่งให้อาจารย์ภูผาก่อนจะออกไปยืนก้มหน้ารับผิดด้านนอก เขาเพิ่งได้งานที่นี่แท้ ๆ จากการฝากฝังของเจ้าของร้านอาหาร ยังทำงานไม่ถึงเดือนเลย ดูเหมือนชะตาจะขาดเสียแล้ว
เสียงฝีเท้า
