นางร้ายเช่นข้าจะเปลี่ยนสามี!

บทนำ || วิปโยคโศกศัลย์ ลมฝนกระหน่ำสาดซัด คบเพลิงในมือทหารหลวงนับสิบไหวเอนแทบดับ ทว่าแม้แสงไฟริบหรี่ ผู้คนยังแลเห็นโลงไม้เนื้อดีตั้งตระหง่านกลางลานสุสานไร้ญาตินอกนครหเมืองหลวงต้าแห่งอาญาจักรต้าหรง อันรกร้างที่อยู่ห่างออกมาราวเจ็ดสิบลี้ รอบข้างแน่นขนัดด้วยองครักษ์เกราะดำกว่าเจ็ดสิบชีวิต บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงสะอื้นสั่นพร่า ของสตรีผู้สูงศักดิ์นาม สวีเจียงหลัว นางถูกบังคับให้นั่งคุกเข่า อาภรณ์สีแดงดุจโลหิตถูกกระชากจนขาดรุ่งริ่ง เส้นผมพันกันยุ่งเหยิง ทว่าความสง่างามติดกายกลับมิอาจกลบฝังได้ สายตาที่เงยขึ้นสบยังบุรุษผู้เคยเป็นสวามีเช่นหย่งเฉิงฮ่องเต้นาม ไป๋อี้เฉิน กลับพบเพียงความเย็นเยียบประหนึ่งน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ “เจียงหลัว…” น้ำเสียงเขาแผ่วเบา หากแฝงด้วยโทสะอำมหิต “เจ้าทำให้เจิ้นอับอายทั้งใต้หล้ามิพอ ยังคิดลอบสังหารฮองเฮาที่ตั้งครรภ์ เจิ้นจะปล่อยให้เจ้าล่วงเกินซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้อีกหรือ” “ฝ่าบาทตรัสสิ่งใดเพคะ… หม่อมฉันมิรู้เรื่องเลย” เสียงนางแหบพร่า ไม่เข้าใจข้อหาที่ฟังดูเหลวไหล เพียงแต่ถูกฉุดกระชากมาที่สุสานทั้งที่กำลังตั้งครรภ์อ่อน ๆ นางก็งงงันไม่น้อย “เจ้ายังกล้าทำไขสืออีกหรือ เจียงหลัว! เจิ้นมีหลักฐานชัดว่า เด็กในครรภ์มิใช่เลือดเนื้อของเจิ้น แต่เป็นของกบฏไป๋อี้หาน!” “มิใช่!เพคะ มิใช่!” นางตะโกนปฏิเสธ มือกำชายกระโปรงแน่น เล็บจิกจนเลือดซึม ทั้งสิ้นสามปีที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขา นางเคยยอมสังหารคนด้วยมือตนเองเพื่อเปิดทางให้เขาขึ้นสู่บัลลังก์มังกร แต่วันนี้กลับถูกเขาวางแผนล้างบางเสียเอง ครั้งหนึ่งนางเคยเชื่อว่าหากเขาได้เป็นจักรพรรดิ ตนจักเคียงข้างในฐานะสูงศักดิ์ที่สุดในแผ่นดิน หาใช่ถูกประหารกลางสุสานร้างเช่นนี้ ฝนกระทบเกราะดำดังเปาะแปะ คล้ายกลบเสียงสะอื้นแผ่วเบาของเสี่ยวจิ่วกับเสี่ยวผิง นางกำนัลที่ติดตามมาแต่เยาว์ ไม่มีใครกล้าสบตาสตรีที่ถูกตราหน้าว่าชั่วช้า นอกจากหย่งเฉิงฮ่องเต้… และสวีเจียงหลี “ฝ่าบาทย่อมรู้… เด็กในครรภ์คือสายเลือดของผู้ใด” เจียงหลัวตวัดสายตาแดงก่ำไปยังสตรีในชุดชมพูที่ยืนแนบข้างองค์จักรพรรดิ “และก็ย่อมรู้ว่าผู้ใดกันแน่ที่เคยมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับไป๋อี้หาน!” สวีเจียงหลีเผยยิ้มอ่อนหวานไม่เข้ากาลเทศะ ก่อนโน้มกายมองพี่สาวด้วยแววสงสารเสแสร้ง “ต้าหลัวเจี่ย ท่านน่าสงสารยิ่งนัก หากมิได้ทำ เหตุใดมีพยานนับสิบเห็นว่าท่านลอบพบไป๋อี้หานอยู่บ่อยครั้งเล่า” วาจานุ่มละมุน แต่คมกริบยิ่งกว่ามีดกรีดใจ เจียงหลัวกัดริมฝีปากจนกลิ่นคาวเลือดโชย น้ำตาที่ตั้งใจหักห้ามพลันไหลรินไม่อาจหยุด นี่หรือคือบุรุษที่นางยอมทำทุกสิ่งให้ กระทั่งยอมใช้เล่ห์ลวง ยอมให้เขานำ น้องสาวแท้ ๆ เข้ามาเป็นภรรยาร่วมเตียง เพียงเพราะสวีเจียงหลียินดีพลีกายสวมรอยเป็นนาง เพื่อปรนเปรอไป๋อี้หาน ชินอ๋องผู้ทรงอำนาจ ครั้นไป๋อี้เฉินได้ครองราชย์ หลังไป๋อี้หานถูกประหารด้วยข้อหากบฏ เขากลับสั่งให้นางสละตำแหน่งฮองเฮา มอบเกียรติยศนั้นให้เจียงหลี ด้วยเหตุผลง่ายดาย เพราะน้องสาวตั้งครรภ์ แต่นางยังว่างเปล่า แม้นางมิยินยอม แต่ท่านพ่อ ท่านปู่ ท่านย่า แม้กระทั่งท่านตา ต่างบีบให้นางเสียสละเพราะเป็น “พี่สาว” เสียสละหรือ? …สุดท้ายแล้วนางถอยจนไร้ทางถอยอีก และวันนี้ กลับถูกผลักให้กลายเป็นแพะรับบาป ตายกลางสุสานรกร้างด้วยน้ำมือบุรุษและน้องสาวร่วมสายเลือด! “เจ้า…เจียงหลี… หึ! หากบุตรในครรภ์ของข้าน่าสงสัย เช่นนั้นบุตรในครรภ์สวีฮองเฮาเล่า ฝ่าบาทว่าอย่างไร?” เสียงหัวเราะทั้งน้ำตาดังก้อง แผ่วต่ำปนขมขื่น “หุบปากเสียเจียงหลัว! อย่ามาใส่ร้ายฮองเฮาของเจิ้น!” “ใส่ร้ายรึ ไป๋อี้เฉิน? แต่ต้นจนจบล้วนเป็นเจ้าที่ใส่ร้ายป้ายสี พลิกผิดให้เป็นถูก พลิกดำให้เป็นขาว…ไอ้คนสารเลว!” สวีเจียงหลัวกรีดร้องสุดกำลัง ดวงตาแดงก่ำด้วยความแค้น “เพราะข้ารักเจ้าจึงยอมทำทุกสิ่ง เพราะไว้ใจเจ้าจึงยืนอยู่ตรงนี้ วันนี้จึงรู้แล้ว พวกเจ้ามันหญิงร้ายชายชั่วทั้งคู่!” เผียะ! ฝ่ามือของบุรุษที่นางรักสุดใจฟาดลงบนแก้มงามจนศีรษะสะบัด เจ็บแปลบถึงต้นคอ นางหันกลับมาสบตาเขาอีกครั้ง เย็นเยียบดุจภูผาน้ำแข็ง ไร้ร่องรอยเสน่หาจนสิ้น “เจ้ามันต่ำช้า เดรัจฉาน!” นางกรีดเสียงด่าทอทั้งเจ็บและแค้นใจเกินบรรยาย “เด็กในครรภ์นี้คือเลือดเนื้อของแท้ๆ นะไป๋อี้เฉิน! ข้าเป็นมารดา ข้าย่อมรู้ เจ้าเป็สามีของข้าย่อมรู้ยิ่งกว่า!” มือทั้งสองกุมหน้าท้องแน่น ปกป้องชีวิตน้อยที่กำลังเติบโต แม้เพียงสองเดือนเศษ แต่ก็ผูกพันจนลมหายใจแทบขาดใจ ต่างจากบิดาที่คิดสังหารทั้งมารดาและลูกในครรภ์ไปพร้อมกันโดยไม่คิดมาก “เพราะนางหรือ?” เจียงหลัวร่ำร้องทั้งน้ำตา “เพราะสวีเจียงหลี เจ้าจึงป้ายสีข้า ทั้งที่ข้าตั้งครรภ์บุตรของเจ้า! ถึงไม่รักข้า แต่ในครรภ์นี้คือสายเลือดของเจ้า เหตุใดต้องฆ่าให้สิ้น?! ตำแหน่งฮองเฮา ข้าก็ยกให้นางแล้วมิใช่หรือ!” “เจ้า…” เสียงนางสั่นพร่า “เหตุใดต้องสังหารข้าให้ได้?!” สายตาของไป๋อี้เฉินเย็นชา ไร้ไหวสะเทือนประหนึ่งไม่เคยรักกันเลยแม้เสี้ยวลมหายใจ “ความผิดเจ้าสาสมแล้ว ไม่ว่าจะคบชู้หรือคิดสังหารฮองเฮา เจ้าล้วนสมควรตายอย่ามาวิงวอนเลย” เขาเพียงยกมือ ทหารสองนายก็พุ่งเข้าฉุดแขนนาง กระชากร่างไปท่ามกลางสายฝน “พี่หญิง… ข้าจะทำบุญให้ท่าน อย่าได้อาฆาตเลย ชาติหน้าข้ายอมเป็นข้ารับใช้ตอบแทน แต่ชาตินี้…ข้าขอเห็นแก่ตัว!” เสียงเจียงหลีอ่อนหวาน หากริมฝีปากแย้มยิ้มเย็นชา ราวดอกบัวผลิบานกลางหิมะ เจียงหลัวเชิดหน้าขึ้นอีกครา ดวงตาสาดเพลิงอาฆาต “จำคำข้าไว้! ต่อให้เป็นผี หรือถูกผลักสู่ขุมนรก ข้าก็จะลากพวกเจ้าทั้งสองลงไปด้วย ไป๋อี้เฉิน! สวีเจียงหลี!” เสียงนางก้องสะท้อน ลมพายุโหมกระหน่ำ เปลวคบเพลิงโอนเอน ทหารโยนร่างนางลงในโลงไม้ปิดฝาผนึกแน่น ภาพสุดท้ายก่อนความมืดปิดทับ คือครอบครัว บิดา มารดา น้องชาย และข้ารับใช้ถูกดาบใหญ่ตัดศีรษะต่อหน้านาง! “ไม่นะ…เจียงหลี นังสารเลว! สังหารข้าก็แล้วไป เหตุใดต้องฆ่าพ่อแม่และอาเฟิ่งด้วย!” เสียงกรีดร้องสะท้านไปทั้งสุสาน ดินถูกสาดลงกลบหลุม ท่ามกลางสายตาไร้อารมณ์ของจักรพรรดิหย่งเฉิงกับสวีเจียงหลี เขารู้ชัดว่ากำลังฝังทั้งภรรยาและบุตรของตนเอง หากแต่หวาดระแวงเกินกว่าจะปล่อยให้นางมีชีวิต เกรงว่าสักวัน นางจะสั่งสอนลูกให้ลุกขึ้นแย่งชิงบัลลังก์เหมือนที่มารดาเคยทำกับเขา ในโลงไม้ เจียงหลัวตะกุยจนเล็บฉีกขาด เลือดนอง มือสั่นพร่า เสียงกรีดร้องแห้งผากเมื่ออากาศร่อยหรอลงทุกขณะ “ชาตินี้…ข้ารักผิดคน ท่านแม่ ขอโทษนะเจ้าก้อนแป้งน้อย…เลือกสามีผิด ยังไม่ร้ายเท่าเลือกบิดาผิด…” เสียงพร่าระคนสะอื้นค่อยดับลง ก่อนสิ้นสติ นางนึกถึงบุรุษเพียงหนึ่งเดียว ไป๋อี้หาน ผู้เคยรักนางด้วยใจจริงจนวาระสุดท้ายของเขา “อี้หาน…ข้าขอโทษ… หากมีชาติหน้า ข้าสัญญา จะรักท่านตอบแทน รักจนสุดลมหายใจของข้า…ไม่ผิดต่อท่านแน่นอน” หนึ่งร่าง…สองชีวิต ดับสิ้นพร้อมกัน เหลือทิ้งไว้เพียงเพลิงแค้นอันใหญ่หลวง!