CARLO’S POV
Hindi ko alam ang naramdaman ko sa sinabi ni Elize habang nakatitig siya sa akin.
“Sweety… sagutin mo ang tanong ko,” mariin kong sabi. “Hahanapin mo ba ang ama ni Miko?”
Hindi siya agad sumagot. “Hindi ko alam, Carlo… hindi ko kilala ang ama niya,” umiiyak niyang sagot. Doon ako nagtaka.
“Hindi mo kilala? Paanong hindi mo kilala?”
Tumahimik siya sandali, patuloy ang pag-agos ng luha sa kanyang mga mata.
“Nabuo si Miko kapalit ng pera,” basag niyang tinig. “Kaya hindi ako nababagay sa pagmamahal mo, Carlo. Isa akong bayaran… tanging kahihiyan lang ang maibibigay ko sa’yo. Huwag mong sirain ang buhay mo para sa akin. Naiintindihan mo ba ako?”
“Hindi!” mariin kong sagot. “Wala akong pakialam kahit galing kapa lumubog sa putik, Elize. Alam kong may dahilan ka kung bakit
