MAYBE, IT'S YOU

Chapter 2: Seatmate From Hell (Part 1)

"First impressions don't always last. Unfortunately, mine decided to unpack, pay rent, and stay."

---

Bellamy's POV

"Bellaaa! Bilisan mo!"

Napakurap ako nang marinig ko ang sigaw ni Emely mula sa dulo ng hallway.

"Eto na nga!" sigaw ko pabalik habang halos tumatakbo.

"Anong ginagawa mo?"

"Nagpapanggap na alam ko kung saan ang room natin."

Tumawa siya.

"Pareho pala tayo."

Napabuntong-hininga ako.

Five buildings.

Tatlong hallway.

Dalawang maling classroom.

At isang security guard na mukhang sawa nang ituro ang direksyon sa mga freshies.

Ganito ba talaga kahirap maging college student?

Napatingin ako sa papel na hawak ko.

College of Architecture

Room A-304

"Em..."

"Hm?"

"Feeling ko nasa kabilang building tayo."

Nanlaki ang mata niya.

"Huwag kang magbiro."

"Hindi ako nagbibiro."

Sabay kaming tumingin sa nakasulat sa pader.

Business Administration Building

"..."

"..."

"Emely."

"Bakit?"

"Feeling ko future businessman na tayo."

Pareho kaming natawa.

---

Makalipas ang sampung minutong paikot-ikot, sa wakas ay narating namin ang Architecture Building.

Mas tahimik ito kumpara sa ibang bahagi ng campus. Malalaki ang bintana, maraming drawing boards sa hallway, at halos bawat estudyante ay may dalang sketch tubes o drafting materials.

"Ang sosyal..." bulong ko.

"At ang mahal ng gamit nila," dagdag ni Emely.

"Sana hindi nila malaman na limang beses kong binura ang pangalan ko sa notebook kasi pangit ang sulat."

Bago pa kami makapasok sa classroom, may biglang sumulpot sa harap namin.

Isang lalaking nakangiti na parang nanalo sa lotto.

"Good morning, ladies!"

Napatingin kami ni Emely sa isa't isa.

"Magandang umaga rin?"

"Freshmen?"

"Oo."

"Lost?"

"Oo."

"Scared?"

"...Konti."

Lalong lumawak ang ngiti niya.

"I'm Palmer Crest."

Napailing ako.

"Nagkita na tayo kanina."

"Oo nga pala!"

Parang ngayon lang niya naalala.

Napahawak siya sa dibdib.

"Masakit naman, Bellamy. Akala ko unforgettable ako."

"Naaalala naman kita."

"Talaga?"

"Ikaw 'yung dahilan kung bakit nakilala ko ang pinaka-mayabang na estudyante sa campus."

Biglang natahimik si Palmer.

Pagkatapos...

Tumawa siya nang malakas.

"HAHAHAHA! Alam mo, ikaw pa lang ang taong nagsabi niyan kay Cyrus."

"Cyrus?"

"Oo. Si Mr. Ice Prince."

"Ice Prince talaga?"

"Sobrang seryoso kasi no'n. Akala mo laging may exam."

Napailing ako.

"Bagay."

---

"Hoy, Palmer!"

May sumigaw mula sa loob ng classroom.

"Pasok na kayo!"

Pagpasok namin, halos lahat ng upuan ay bakante pa.

May ilang estudyanteng nagkukwentuhan.

May nagse-selfie.

May natutulog na agad.

"College nga talaga," bulong ko.

"Welcome!" sabi ni Palmer habang parang tour guide. "Ito ang magiging tahanan ninyo sa susunod na apat na taon."

"Four years?"

"Kung hindi kayo babagsak."

"Palmer!" sita ng isang babae.

Napalingon kami.

Isang magandang babae ang papalapit sa amin. Mahaba ang buhok, maayos ang uniporme, at may suot na ID lace na may nakasabit na Student Council badge.

"I'm Katherine," nakangiti niyang sabi. "Welcome to Section A."

Ngumiti rin ako.

"Bellamy."

"Emely."

"Nice meeting you. Huwag kayong kabahan. Mababait naman ang karamihan dito."

"Karamihan?" tanong ko.

Sandaling natahimik si Katherine.

Tumingin siya kay Palmer.

Pagkatapos ay napabuntong-hininga.

"May isa lang."

Natawa si Palmer.

"Hindi mo pa rin siya pinapatawad?"

"Hindi."

"Bakit?"

"Long story."

Napakamot ako sa ulo.

Mukhang maraming kwento sa school na 'to.

---

"Good morning!"

Isang masiglang boses ang umalingawngaw.

Pagpasok ng isa pang lalaki, parang may sariling sound effects.

"Mga future architects! Kumusta ang buhay?"

"Heto na naman siya," bulong ni Palmer.

"Who's that?"

"Si Sammy."

Lumapit agad ito sa amin.

"Hi! Freshmen?"

"Oo."

"Welcome! Ako si Sammy."

Inabot niya ang kamay niya.

"Rule number one."

"Ano?"

"Huwag kang magpapalipas ng lunch."

"Bakit?"

"Kasi mauubusan ka ng chicken sa cafeteria."

Napatawa ako.

"Importanteng advice 'yan ah."

"Siyempre."

"Buhay o manok."

"Manok."

---

"Sammy."

Napalingon kaming lahat.

May isa pang lalaki na papasok.

Matangkad.

Nakasalamin.

May hawak na tablet.

Tahimik.

"George!" masayang bati ni Sammy.

"Ito si George," paliwanag ni Palmer. "Walking encyclopedia."

Umiling si George.

"Exaggerated."

"Hindi."

"Oo."

"Hindi."

Napangiti ako.

Mukhang masaya talaga ang section namin.

Hanggang sa...

Biglang natahimik ang buong classroom.

Parang may pumasok na celebrity.

Napalingon ako sa pintuan.

At agad kong nakilala ang lalaking kakapasok pa lang.

Black hair.

Cold expression.

Hands inside his pockets.

Si...

Cyrus Thorne.

Hindi man lang siya lumingon sa kung sino.

Tahimik lang siyang naglakad papunta sa pinakahuling hilera ng mga upuan.

Napalunok ako.

"Huwag naman sana..."

Ngumiti si Palmer na parang may masamang balak.

"Bellamy."

"Bakit?"

"May seating arrangement na ang class representative."

"Huh?"

Tinuro niya ang bakanteng upuan sa tabi ni Cyrus.

"That's your seat."

Parang tumigil ang mundo.

"...Ano?"

"Congratulations."

"Hindi nakakatawa."

"Actually..."

Mas lalo siyang ngumiti.

"...sobrang nakakatawa."

Napalunok ako.

Tumingin ako kay Cyrus.

Saktong napatingin din siya sa akin.

Walang emosyon ang mukha niya.

Pero isang kilay niya ang bahagyang tumaas.

Parang sinasabi ng tingin niya...

"Good luck."

Napapikit ako.MAYBE, IT'S YOU

Chapter 2: Seatmate From Hell (Part 1)

"First impressions don't always last. Unfortunately, mine decided to unpack, pay rent, and stay."

---

Bellamy's POV

"Bellaaa! Bilisan mo!"

Napakurap ako nang marinig ko ang sigaw ni Emely mula sa dulo ng hallway.

"Eto na nga!" sigaw ko pabalik habang halos tumatakbo.

"Anong ginagawa mo?"

"Nagpapanggap na alam ko kung saan ang room natin."

Tumawa siya.

"Pareho pala tayo."

Napabuntong-hininga ako.

Five buildings.

Tatlong hallway.

Dalawang maling classroom.

At isang security guard na mukhang sawa nang ituro ang direksyon sa mga freshies.

Ganito ba talaga kahirap maging college student?

Napatingin ako sa papel na hawak ko.

College of Architecture

Room A-304

"Em..."

"Hm?"

"Feeling ko nasa kabilang building tayo."

Nanlaki ang mata niya.

"Huwag kang magbiro."

"Hindi ako nagbibiro."

Sabay kaming tumingin sa nakasulat sa pader.

Business Administration Building

"..."

"..."

"Emely."

"Bakit?"

"Feeling ko future businessman na tayo."

Pareho kaming natawa.

---

Makalipas ang sampung minutong paikot-ikot, sa wakas ay narating namin ang Architecture Building.

Mas tahimik ito kumpara sa ibang bahagi ng campus. Malalaki ang bintana, maraming drawing boards sa hallway, at halos bawat estudyante ay may dalang sketch tubes o drafting materials.

"Ang sosyal..." bulong ko.

"At ang mahal ng gamit nila," dagdag ni Emely.

"Sana hindi nila malaman na limang beses kong binura ang pangalan ko sa notebook kasi pangit ang sulat."

Bago pa kami makapasok sa classroom, may biglang sumulpot sa harap namin.

Isang lalaking nakangiti na parang nanalo sa lotto.

"Good morning, ladies!"

Napatingin kami ni Emely sa isa't isa.

"Magandang umaga rin?"

"Freshmen?"

"Oo."

"Lost?"

"Oo."

"Scared?"

"...Konti."

Lalong lumawak ang ngiti niya.

"I'm Palmer Crest."

Napailing ako.

"Nagkita na tayo kanina."

"Oo nga pala!"

Parang ngayon lang niya naalala.

Napahawak siya sa dibdib.

"Masakit naman, Bellamy. Akala ko unforgettable ako."

"Naaalala naman kita."

"Talaga?"

"Ikaw 'yung dahilan kung bakit nakilala ko ang pinaka-mayabang na estudyante sa campus."

Biglang natahimik si Palmer.

Pagkatapos...

Tumawa siya nang malakas.

"HAHAHAHA! Alam mo, ikaw pa lang ang taong nagsabi niyan kay Cyrus."

"Cyrus?"

"Oo. Si Mr. Ice Prince."

"Ice Prince talaga?"

"Sobrang seryoso kasi no'n. Akala mo laging may exam."

Napailing ako.

"Bagay."

---

"Hoy, Palmer!"

May sumigaw mula sa loob ng classroom.

"Pasok na kayo!"

Pagpasok namin, halos lahat ng upuan ay bakante pa.

May ilang estudyanteng nagkukwentuhan.

May nagse-selfie.

May natutulog na agad.

"College nga talaga," bulong ko.

"Welcome!" sabi ni Palmer habang parang tour guide. "Ito ang magiging tahanan ninyo sa susunod na apat na taon."

"Four years?"

"Kung hindi kayo babagsak."

"Palmer!" sita ng isang babae.

Napalingon kami.

Isang magandang babae ang papalapit sa amin. Mahaba ang buhok, maayos ang uniporme, at may suot na ID lace na may nakasabit na Student Council badge.

"I'm Katherine," nakangiti niyang sabi. "Welcome to Section A."

Ngumiti rin ako.

"Bellamy."

"Emely."

"Nice meeting you. Huwag kayong kabahan. Mababait naman ang karamihan dito."

"Karamihan?" tanong ko.

Sandaling natahimik si Katherine.

Tumingin siya kay Palmer.

Pagkatapos ay napabuntong-hininga.

"May isa lang."

Natawa si Palmer.

"Hindi mo pa rin siya pinapatawad?"

"Hindi."

"Bakit?"

"Long story."

Napakamot ako sa ulo.

Mukhang maraming kwento sa school na 'to.

---

"Good morning!"

Isang masiglang boses ang umalingawngaw.

Pagpasok ng isa pang lalaki, parang may sariling sound effects.

"Mga future architects! Kumusta ang buhay?"

"Heto na naman siya," bulong ni Palmer.

"Who's that?"

"Si Sammy."

Lumapit agad ito sa amin.

"Hi! Freshmen?"

"Oo."

"Welcome! Ako si Sammy."

Inabot niya ang kamay niya.

"Rule number one."

"Ano?"

"Huwag kang magpapalipas ng lunch."

"Bakit?"

"Kasi mauubusan ka ng chicken sa cafeteria."

Napatawa ako.

"Importanteng advice 'yan ah."

"Siyempre."

"Buhay o manok."

"Manok."

---

"Sammy."

Napalingon kaming lahat.

May isa pang lalaki na papasok.

Matangkad.

Nakasalamin.

May hawak na tablet.

Tahimik.

"George!" masayang bati ni Sammy.

"Ito si George," paliwanag ni Palmer. "Walking encyclopedia."

Umiling si George.

"Exaggerated."

"Hindi."

"Oo."

"Hindi."

Napangiti ako.

Mukhang masaya talaga ang section namin.

Hanggang sa...

Biglang natahimik ang buong classroom.

Parang may pumasok na celebrity.

Napalingon ako sa pintuan.

At agad kong nakilala ang lalaking kakapasok pa lang.

Black hair.

Cold expression.

Hands inside his pockets.

Si...

Cyrus Thorne.

Hindi man lang siya lumingon sa kung sino.

Tahimik lang siyang naglakad papunta sa pinakahuling hilera ng mga upuan.

Napalunok ako.

"Huwag naman sana..."

Ngumiti si Palmer na parang may masamang balak.

"Bellamy."

"Bakit?"

"May seating arrangement na ang class representative."

"Huh?"

Tinuro niya ang bakanteng upuan sa tabi ni Cyrus.

"That's your seat."

Parang tumigil ang mundo.

"...Ano?"

"Congratulations."

"Hindi nakakatawa."

"Actually..."

Mas lalo siyang ngumiti.

"...sobrang nakakatawa."

Napalunok ako.

Tumingin ako kay Cyrus.

Saktong napatingin din siya sa akin.

Walang emosyon ang mukha niya.

Pero isang kilay niya ang bahagyang tumaas.

Parang sinasabi ng tingin niya...

"Good luck."

Napapikit ako.

Lord...

First day pa lang...

Seatmate ko na agad ang pinakamayabang na lalaki sa buong St. Aurelius University.

Lord...

First day pa lang...

Seatmate ko na agad ang pinakamayabang na lalaki sa buong St. Aurelius University.