Chapter 2: Seatmate From Hell (Part 2)
735 Words
"Some people become your seatmate by chance. Mine felt more like a punishment."
---
Huminga ako nang malalim bago dahan-dahang umupo sa bakanteng armchair sa tabi niya.
Tahimik lang si Cyrus.
May hawak siyang maliit na notebook habang seryosong may binabasa.
Hindi man lang niya ako nilingon.
"Excuse me," mahina kong sabi.
Wala pa ring reaksyon.
Napabuntong-hininga ako.
Okay...
Mukhang hindi talaga siya palakausap.
Maingat kong inilapag ang bag ko sa ilalim ng upuan bago inilabas ang notebook at ballpen ko.
Tahimik ang buong classroom. Unti-unti nang dumarating ang iba pang mga estudyante habang ang ilan ay abala sa pakikipagkuwentuhan.
Sa kabilang row, kumakaway si Palmer na para bang may balak na naman siyang kalokohan.
Tinapunan ko siya ng masamang tingin.
Tumawa lang ang loko.
"Good luck!" bulong niya habang itinataas ang dalawang hinlalaki.
Napailing na lang ako.
---
Lumipas ang ilang minuto.
Tahimik pa rin kami.
Hindi ko na kinaya.
"So..."
Hindi siya sumagot.
"Mainit ngayon, no?"
Tahimik.
Napakamot ako sa ulo.
"Mahilig ka bang magbasa?"
Wala pa rin.
Napairap ako.
"Grabe. Kahit 'yes' o 'no' lang."
Dahan-dahan niyang isinara ang notebook niya.
Akala ko magsasalita na siya.
Pero ang sabi lang niya...
"I prefer silence."
"...Ha?"
"Mas gusto ko ang tahimik."
Napasinghap ako.
"So ibig sabihin..."
Tiningnan ko siya.
"...istorbo ako?"
Hindi niya agad sinagot ang tanong ko.
Ilang segundo muna siyang nakatingin sa akin.
"Medyo."
Nanlaki ang mata ko.
"Excuse me?!"
Hindi na siya nagsalita ulit.
Parang wala lang sa kaniya ang sinabi niya.
Napabuntong-hininga ako.
"Okay..."
Mahina kong bulong.
"Mayabang nga."
---
"Good morning, class!"
Agad na tumahimik ang buong silid nang pumasok ang professor.
Nakatayo siya sa harap habang may dalang makapal na folder at isang tasa ng kape.
"I'm Professor Renato Villanueva."
Sabay-sabay kaming tumayo.
"Good morning, Sir!"
"You may all take your seats."
Ngumiti siya habang inilalapag ang folder sa mesa.
"Welcome to your first day as Architecture students."
Napatingin ako sa paligid.
Hindi ko pa rin ma-process na college student na talaga ako.
"Before we begin," pagpapatuloy ng professor, "I want to know everyone."
May ilang estudyante ang sabay-sabay na napaungol.
Natawa si Sir.
"Huwag kayong mag-alala. Hindi ko kayo papakantahin."
Napatawa ang buong klase.
"Simple introduction lang."
Isa-isang nagsimulang tumayo ang mga estudyante.
May gustong maging architect dahil sa pamilya nila.
May mahilig sa pagdo-drawing.
May gusto lang talagang magdisenyo ng bahay.
Habang papalapit ang turn ko, unti-unting bumibilis ang t***k ng puso ko.
Napansin iyon ni Emely mula sa kabilang row.
Tahimik niya akong binigyan ng thumbs-up.
Ngumiti ako nang pilit.
"Bellamy Frost."
Napapitlag ako.
Ako na pala.
Dahan-dahan akong tumayo.
"Good morning po."
"Good morning, Miss Frost."
"I'm Bellamy Frost."
"Nineteen years old."
"From Silverridge City."
"Why did you choose Architecture?"
Napakamot ako sa ulo.
Sa dami ng pwedeng sabihin...
Hindi ko alam kung bakit ito ang lumabas sa bibig ko.
"Mahilig po kasi akong mag-drawing..."
Tumango ang professor.
"And?"
"...At sabi rin po ng mama ko, maganda raw po ang sulat-kamay ko."
Tahimik.
Isang segundo.
Dalawa.
Tatlo.
Biglang—
"HAHAHAHAHAHA!"
Natawa ang buong klase.
Si Sammy halos mahulog sa upuan.
Si Palmer ay napahawak sa tiyan kakatawa.
Pati si Professor Villanueva ay napailing habang nakangiti.
"Well..." natatawa niyang sabi.
"That's... certainly an honest answer."
Ramdam kong uminit ang magkabilang pisngi ko.
Napaupo ako habang tinatakpan ang mukha ko gamit ang notebook.
"Bell..." natatawang bulong ni Emely.
"Bakit kasi 'yon ang sinabi mo?"
"Hindi ko rin alam."
"Congratulations."
"Ha?"
"Ikaw agad ang pinaka-memorable sa buong klase."
Napadaing ako.
"Pwede bang lumipat ng school?"
---
"Mr. Thorne."
Napatingin kaming lahat kay Cyrus.
Tahimik siyang tumayo.
"I'm Cyrus Thorne."
"Nineteen."
"From Silverridge City."
"I chose Architecture because I want to design structures that will last for generations."
Maikli.
Diretso.
Walang kaarte-arte.
Tumango ang professor.
"Very good."
Naupo ulit si Cyrus.
Hindi man lang siya kinabahan.
Napailing ako.
Ang unfair.
Ako, napahiya.
Siya, parang nagre-report lang ng attendance.
Habang nagsusulat ako sa notebook ko, hindi ko namalayang nakatingin pala ako sa kaniya.
Bigla siyang napalingon.
Nagtagpo ang mga mata namin.
Napakurap ako at mabilis na umiwas ng tingin.
Narinig ko ang mahina niyang buntong-hininga.
At halos pabulong niyang sinabi...
"Focus on the lesson."
Napanguso ako.
"KJ."
Narinig niya yata.
Dahil sa unang pagkakataon...
Bahagyang umangat ang isang sulok ng labi niya.
Halos hindi mapansin.
Pero sapat iyon para isipin kong...
Baka hindi naman pala siya kasing lamig ng iniisip ko.
...O baka mali lang ako ng nakita.
- Writer
