เช้า
"พี่คะ!!!!"
"ตื่นแล้วเหรอ หนูล้างหน้าก่อนซิ"
"พี่เปลี่ยนชุด?"
"จะกลับบ้านไง"
"แผลพี่ยังไม่หายเลย จะกลับได้ยังไงคะ"
"พี่แค่ถูกยิงเฉียดไมไ่ด้หนักครับ"
"ดื้อจัง"
"คิดถึงลูก หนูล้างหน้าซิ เดี๋ยวกลับบ้านกัน"
สุดท้ายเอแคลก็ต้องตามใจกะตัญ เขาขับรถพาเธอออกจากโรงพยาบาลทั้งที่ขับรถแค่มือเดียว ส่วนแขนข้างที่เจ็บก็พยายามไม่ใช้งานหนัก แต่แทนที่จะกลับไปบ้านปีกขวา กะตัญกลับพาเอแคลมาที่บ้านที่เธอออกมาอยู่เมื่อวานแล้วเกิดเรื่อง
"อ่อ ไม่ให้แคลกลับบ้านปีกขวาด้วยเหรอคะ ไม่เป็นไรค่ะ"
"งอนเก่ง พี่ไม่ได้บอกว่าจะไม่พากลับบ้านปีกขวา ตามมานี่"
กะตัญเดินจูงมือเอแคลเข้าบ้าน บ้านที่เมื่อคืนเกิดการยิงมีการนองเลือด แต่เช้านี้กลับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย กระทั่งกะตัญพาเธอเข้ามาในบ้าน ซึ่งจริงๆบ้านหลังนี้เอแคลเคยตั้งใจจะซื้อไว้ให้แม่ของเธออยู่ เพราะหลหังจากเกิดเรื่อง แม่ของเธอก็ทำงานที่บ่อนชายแดนตามคำสั
