Gülcan
Kahvaltıcının o büyüleyici manzarasında dumanı tüten çaylarımızı yudumlarken, Boran’ın babasının vefatını ve omuzlarındaki o koca aşiret yükünü anlatışı içimdeki öfkeyi tamamen eritmişti. Aramızda ilk defa bu kadar insani, bu kadar derin bir bağ kurulmuştu. Boran boşalan çay bardağını masaya bırakıp bana döndü.
"Gülcan, kahvaltımız bittiğine göre eğer hemen konağa dönmek istemezsen, sana bugün Mardin’i gezdireyim. Ne dersin?"
"Boran, yanlış anlama ama.." dedim, tabağımdaki son peyniri yerken..
"Annenle ne kadar az karşı karşıya gelsem benim için o kadar iyidir. Konağın o boğucu havasından uzaklaşmak bana çok iyi gelir."
Boran bıyık altından güldü.
"Sen de bayağı bayağı kötü gelin çıktın, farkında mısın şehirli? Anamı gördüğün yerde kaçacak delik arıyorsun."
"Kötü gelin değil
