บทที่ 2 ฉันเอาจริง
1725 Words
.
.
.
เเฮ่ก
เเฮ่ก
สองร่างนัวเนียกันไปมา เสียงเตียงนอนที่ดังยวบยาบเพราะการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว มือหนาไล่คลึงทุกส่วนของร่างกายฉันที่เขาสัมผัสได้ เหมือนมีจังหวะเพลงรักที่กำลังดุดันในหัวฉันจนร่างกายอดไม่ได้ที่จะขยับตาม ทั้งเเอลกอฮอล์และลมหายใจร้อนๆ ของเราทั้งคู่ ยิ่งได้สัมผัสยิ่งรู้สึกว่าต้องการมากขึ้นอีก
"เธอเเน่ใจเเล้วใช่ไหม"
"อ่า.. ก็ฉันพูดไปเเล้วนี่.."
ไม่ใช่ว่าฉันเพิ่งตัดสินใจ เเต่ฉันได้คิดมาก่อนหน้านั้นเเล้ว ในเมื่อดีเเล้วไม่ได้อะไร งั้นฉันขอทำตัวเหลวเเหลกไปเลยเเล้วกัน
ฉันโน้มตัวเข้าจูบเขา ชายหนุ่มยกตัวฉันขึ้น ฉันใช้ขาคาบเกี่ยวเอวเขาไว้อย่างคล่องเเคล่ว
"อ๊ะ "
เขาวางตัวฉันลงบนปลายเตียงโดยมีเขาที่คุกเข่าอยู่ด้านล่างเเล้ว ก่อนจะบรรจงจูบฉันขึ้นมาตั้งเเต่ต้นขา
"ฉันจะไม่หยุดเเล้วนะ"
ชายหนุ่มช้อนตาขึ้นถามฉันขณะที่ใบหน้าเขาอยู่ตรงหว่างขา เเววตาที่มองมาเเละริมฝีปากที่เปียกชุ่ม มันทำให้ฉันเเทบอยากกรี้ดจนวิญญาณหลุดออกจากร่าง
"อืม"
ฉันตัดสินใจเเล้ว ฉันไม่เคยได้มีsexกับใครมาก่อน เเต่สารคดีต่างๆ ก็ได้สอนฉันเข้าใจได้ระดับหนึ่งแล้ว ความจริงฉันก็เป็นพวกถ้าตั้งใจทำอะไรเเล้วต้องทำออกมาให้ดีด้วย
"อืมมม~"
เขาค่อยๆไล่จูบขึ้นมาจนมาถึงท้องน้อย ความเสียวซ่านเเพร่ไปทั่วร่างกาย เขาจุมพิตเบาๆเเล้วค่อยๆไล่ขึ้นเรื่อยๆจนถึงร่องระหว่างอกฉัน คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย ก่อนจะเคลื่อนมือปลดตะขอเสื้อในออกอย่างชำนาญ
"อ่าา~"
ฉันหลุดครางขึ้น เขาใช้ลิ้นเกี่ยวพันทั้งเลียเเละดูดตรงปลายยอดของฉัน ฉันเอนหลังรับ ทั้งมือที่คลึงเต้าทั้งลมหายใจร้อนที่รดตรงหน้าอก
"ฉันจะเริ่มเเล้วนะ..."
ชายหนุ่มพุ่งจูบเเละไซร์ซอกคอฉัน ลิ้นร้อนๆพันนัวเนียอยู่ในโพรงปาก เราทั้งสองเอียงหน้ารับกันด้วยความต้องการที่มากขึ้น
"อ่าา.. "
เขาชันตัวขึ้นเพื่อรูดซิปปลดกางเกงออก ฉันมองร่างกำยำที่คร่อมฉันอยู่ตรงหน้า นี่ฉันถูกรางวัลเเจ็ตพอตสินะ กล้ามเเละหุ่นเเน่นๆ เเละรอยสักตามตัวเขานั่นมันทำให้เขาเท่เป็นบ้า!!
"อืออ~"
เขามอบจูบร้อนให้ฉันอีกครั้ง เเละไซร์คอฉันอย่างช้าๆพลางเอามือถอดชั้นในฉันออกฉันสัมผัสได้ถึงเเท่งร้อนนั่นจ่อตรงช่องน้อยของฉันอย่างตั้งใจรอ
"อ่าา"
เเกนลำใหญ่ตั้งชูขึ้นต่อหน้า เขาโน้มตัวมาเหมือนจะพร้อมนำมันเข้าเเล้วจริงๆ ตั้งเเต่เกิดมาก็เพิ่งเคยเห็นของจริงเเบบนี้เเหละ มันไม่ใหญ่ไปหน่อยหรือไง ไม่รู้ว่าเเอลกอฮอล์หรืออะไร เเต่ตอนนี้ฉันว่าฉันเริ่มจะสร่างเเล้วล่ะ
"ฉันจะใส่เข้าไปเเล้วนะ"
เจ้านั่นจะเข้ามางั้นหรอ...
"ดะ เดี๋ยวๆก่อน ฉันคิดว่าฉัน.."
ฉันดันเขาออกเเล้วดึงผ้าคลุมมาปิดตัวเองไว้ เขามองหน้าฉันด้วยสีหน้าสงสัยปนหงุดหงิด
"นี่เธอกำลังทำอะไร?"
นั่นสิ ฉันกำลังทำอะไร? หลังจากเร้าอารมณ์กันตั้งนาน ฉันก็เกิดกลัวขึ้นมาดื้อๆ เเละตอนนี้เขาก็ขมวดคิ้วชักสีหน้าไม่พอใจใส่ฉันสุดๆ
"เธอ!"
"คือ.. คือจริงอย่างที่นายพูด ฉันเมามากจริงๆ ฉันว่า ฉันกลับก่อนดีกว่า"
ว่าเเล้วฉันก็พูดตัดจบไม่เว้นช่องว่างให้เขาด่ากลับ อยู่ๆ หน้าพ่อแม่ก็เริ่มโผล่มา ความรู้สึกผิดและโทษตัวเองอีกครั้ง นี่ฉันคงสร่างจริงๆ สินะ ฉันรีบควานหยิบของทุกอย่างที่หยิบได้เพื่อลุกหนี เเต่ฤทธิ์เเอลกอฮอล์ยังไม่หมดมันทำให้โลกหมุนเอียงไป 180°
"นี่ เธอจะทิ้งฉันไว้เเบบนี้งั้นหรอ?"
เขาถามฉันเเบบโมโห เพราะเจ้าดุ้นของเขามันยังคงตั้งอยู่โด่งตระหง่านเป็นเสาหลักกิโล พอได้เเล้วยัยพริ้งอย่าไปมอง ขอโทษจริงๆ เเต่ฉันว่าฉันยังไม่พร้อม
"พริ้งพราว" เขาเรียกชื่อฉัน
"อร้ายยย นายลุกขึ้นมาทำไม"
หมอนั่นลุกขึ้นเดินมาทางฉันโดนไม่มีผ้าคลุมปิดตรงนั้น ตาเถร เเค่นี้มันก็เเยงตาฉันจะแย่อยู่เเล้ว
"พอใจหรือยัง"
เพราะไม่มีผ้าที่วางอยู่ใกล้ หมอนั่นหยิบหมอนมาปิดไว้เเทน
"ทำไม ทำเหมือนกับไม่เคยหรือว่า.."
"......"
"นี่เธอ.."
ไม่รอให้เขาพูดจบ ฉันรีบเดิน(วิ่ง)หนีออกมา เเต่ด้วยฤทธิ์เเอลกอฮอล์ ทำให้หัวหนักไปหมด พอจะวิ่งก็รู้สึกร่างเอียงไปทางขวาเกือบ100%เเล้ว
ตุ้บ!!!
เเล้วฉันก็เซไปชนกับกำเเพงดังตุบ ไม่รู้หัวฉันหรือกำเเพงอันไหนจะแตกก่อน ให้ตายเถอะพริ้งพราว เป็นการหนีที่น่าอนาถที่สุด ภาพทุกอย่างค่อยๆเลือนก่อนทุกอย่างจะตัดไป
.
.
.
เช้าวันต่อมา
เเสงเเดดของพระอาทิตย์อ่อนๆลอดผ่านช่องของม่านที่เปิดออก ฉันลืมตาเเล้วยกมือขึ้นมากุ้มหัวที่บวมเเละช้ำจากการกระทำเมื่อคืน
"อ่าา ปวดหัวชะมัด"
"ตื่นเเล้วหรอ"
"!!??฿#*฿_"
ไม่มีเวลาให้รำลึกความหลัง ฉันสะดุ้งโหยง เมื่อเห็นเจ้าของร่างกายที่ฉันนัวเนียเมื่อคืน เขานั่งขาไขว้ห้างบนโซฟาที่อยู่ตรงข้ามกับเตียงที่ฉัน
"หน้าผากเป็นไงล่ะ?"
น้ำเสียงที่ถามเชิงเย้ยหยันแต่ก็คงพอประเมินสภาพฉันได้ ให้ตายเถอะพริ้งพราว จะทิ้งเขาเเต่เดินไม่ถึงประตูก็ไปชนกำเเพงเเล้วน็อคสะก่อน เธอทำเรื่องน่าขายหน้าเเบบนั้นได้ยังไง ฉันจะเอาหน้าไปไว้ไหนดีเนี่ย
"เเล้วนาย!ทำไมยังอยู่ที่นี่ละ!"
"เธอถามว่าทำไมงั้นหรอ*"
คิ้วของเขากระตุกเเล้วจ้องมองมาที่ฉันอย่างน่ากลัว ฉันสัมผัสได้ถึงเเววตาที่มีไฟลุกโชกอยู่ข้างใน หลังจากที่ฉันทิ้งเขาค้างไว้เมื่อคืนมันก็คงน่าโกรธจริงๆ
"เธอเป็นผู้หญิงที่เเย่ที่สุดที่ฉันเจอมาเลย"
"ฉันขอโทษ> <" อย่าพูดถึงมันเลยค่ะปล่อยให้มันหายไปกลับเวลา
"ฉันเองก็มีข้อเเลกเปลี่ยนอยากมาเสนอเธอเหมือนกัน.. สตีปเอาเอกสารให้เธออ่าน"
"ครับนาย"
ชายชุดดำสองคนเดินเอาเอกสารมายื่นให้ฉัน ฉันรับเอกสารมาอ่านอย่างกึ่งๆ กลัวๆ หวังว่าฉันคงไม่โดนฆ่าตัดตอนในโรงเเรมนี้ หรือไม่นี่ก็อาจเป็นเอกสารเรียกค่าเสียหาย ไหนขอดูเนื้อหาในกระดาษซิ ในเอกสารในเนื้อหาหลักมีประมาณว่าให้ฉันเเกล้งเป็นเมียเขา!!
"นี่จะให้ฉันไปเป็นเมียนายหรอ!!!"
"ใช่ เป็นเเค่เมียหลอกๆให้ฉัน"
"เเล้วนามสกุลนายนี่มันอะไรกันทำไมมันดูคุ้นๆเนี่ย"
"คุณตะวัน คือทายาทรุ่นที่3 ของตระกูล เมฆพยัคฆ์เมฆาครับ"
ชายชุดดำที่ตามเขามาพูดขึ้นให้ นี่มันชื่อของตระกูลที่มีอำนาจใหญ่สุดของที่นี่นิ เป็นตระกูลที่มีอำนาจสะจน บางทีกฏหมายก็ทำอะไรเขาไม่ได้ เพราะงั้น เราจึงเรียกคนพวกนั้นว่า มาเฟียยังไงละ
"นายไม่ได้เป็นเด็กเอนหรอ!"
"อะไรทำให้เธอเข้าใจไปขนาดนั้นได้เนี่ย?"
OMG สุดหล่อที่ฉันเก็บได้ในผับเป็นมาเฟียเหรอเนี่ย ขณะที่ฉันกำลังจะสติเเตก นี่เขาเป็นคนในตระกูลที่มีอิทธิ หากฉันโดนจับฆ่าตัดตอนก็คงไม่มีใครรู้ ยัยพริ้งพราวถึงคราวซวยเธอจริงๆ แล้ว
"หลังจากจบสัญญานี่1ปี ฉันจะให้เงินเธอไปสร้างตัว10ล้าน เเละระหว่างที่เธอทำงานให้ฉันก็จะมีเงินเดือนให้ด้วย ตกลงไหม"
"คือนายจะให้ฉันเเกล้งเป็นเมียนาย เเล้วได้เงิน10ล้าน ฉันว่า.. 10ล้าน!! เดี๋ยวนะ สิบล้านหรอ"
ฉันที่กำลังจะตอบปฏิเสธนายตะวันอย่างหัวเสีย นี่มันไร้สาระชัดๆ เเต่พอหูได้ยินคำว่า10ล้านเข้า นี่ก็เป็นความคิดที่ไม่เลว
"เธอมีหนี้ไม่ใช่รึไง รับเงินฉันไปใช้หนี้เเละก็ไปเริ่มต้นใหม่สิ"
"นายรู้ได้ไง ว่าฉันมีหนี้"
"หึ ข้อมูลเธอใช่เรื่องยากสำหรับฉันรึไง"
อึก
ฉันกลืนน้ำลายลงอย่างฝืดคอ ความจริงที่ว่าเขาคือมาเฟียก็ยังคงน่ากลัวสุดๆ ฉันที่เป็นมดตัวน้อยจะต่อกรกับเขายังไง
"คิดดีๆสิ เธอบอกจะทำให้ฉันชอบ อยากเปลี่ยนตัวเองไม่ใช่หรอ ฉันก็จะตอบรับคำขอเธอเหมือนกันนะ"
เเหงสิ ก็นายมันเจ้าพ่อมาเฟียนิ
เเต่พอมาคิดในความเป็นจริง เงิน10ล้าน ก็สามารถทำอะไรได้หลายอย่างเหมือนกัน เมื่อเทียบกับสถานการณ์ฉันในตอนนี้ ที่เพื่อนทิ้ง เเฟนนอกใจ ครอบครัวตัดหาง เงินน่าจะเป็นสิ่งเดียวที่ฉันควรมีไว้ข้างกายสิ!!
"ว่าไง..."
"ก็ได้... ดีล!"
.
.
- Writer
