SA PUSO NG MAFIA BOSS

KABANATA 1: Lungsod ng Milan, Hilagang Italya. Tila walang katapusan ang pagbagsak ng niyebe sa mga lansangang bato ng sinaunang lungsod. Ang lahat ay nababalot ng maputing kulay na tila malambot at payapa, ngunit sa ilalim ng kagandahang iyon ay matigas at malamig ang katotohanan ng buhay. Sa gitna ng ganitong panahon ay nagmamadali ang mga tao, nakabalot nang makapal sa kanilang mga makukulay na kapote at amerikana, habang ang mga ilaw ng gusali ay nagsisimula nang magliwanag bilang pagtanggap sa paparating na gabi. Ngunit sa loob ng isa sa pinakamarangyang restawran sa sentro ng lungsod, hindi naramdaman ang lamig. Mainit at maaliwalas ang paligid, puno ng mga taong nagsusuot ng pinakamahahalang kasuotan at nagpapalitan ng mga salitang tila napakahalaga. Gayunpaman, sa gitna ng ingay at karangyaan ay nakatayo sa isang sulok si Elena Rose Marquez. Mahinahon niyang inayos ang tupi ng kanyang simpleng uniporme. Ang kanyang mga mata ay nagliliwanag pa rin kahit pagod na mula sa mahabang oras ng pagtatrabaho. Sa edad na dalawampu’t dalawa ay napakalayo na ng narating niya mula sa maliit na baryo sa Cebu. Dalawang buwan pa lamang siya dito sa Italya, at bawat araw ay parang isang malaking pagsubok — ngunit sa tuwing naaalala niya ang kanyang pamilya na naghihintay sa tulong niya ay nagkakaroon siya ng panibagong lakas. "Elena, pakihatid naman ito sa lamesa pito," utos ng kanyang tagapamahala. Bagaman matigas minsan ang pananalita ay mabuti naman ito sa kanya. Tumango si Elena nang may ngiti. "Opo, darating na po agad." Habang dahan-dahang naglalakad patungo sa itinurong lamesa ay napadaan ang tingin niya sa pinto ng pasukan. Pumasok ang isang lalaki na tila huminto sa paggalaw ng buong paligid sa sandaling tumapak siya sa loob. Nakasuot siya ng mahigpit na amerikang itim na bumagay sa kanyang matangkad at matikas na pangangatawan. Ang kanyang mukha ay maganda ngunit seryoso at matigas, tila walang bahid ng kahit anong damdamin. Ngunit ang pinakakumakatawan sa kanya ay ang kanyang mga mata — maitim at malalim, na tila kayang tumagos sa isipan ng sinumang titingin dito. Si Alessandro Moretti. Kahit baguhan pa lamang dito ay narinig na ni Elena ang pangalang iyon. Sabi nila ay isa siyang napakayamang negosyante na may hawak sa maraming malalaking kumpanya sa buong bansa. Ngunit may mga bulung-bulungan din na mas malalim pa ang kanyang kapangyarihan... at walang sinuman ang nangangahas na magkamali sa harap niya. Lumapit siya sa pinakadulong lamesa, at lahat ng ibang bisita ay bahagyang yumuko o umiwas ng tingin habang dumadaan siya. Siya ay parang hari na naglalakad sa gitna ng kanyang nasasakupan. Akma na sanang ibababa ni Elena ang dala niya sa lamesa nang mapansin niyang nanginginig ang kamay ng matandang lalaking nakaupo sa tabi ng daanan. Nadulas ang hawak nitong baso at muntik nang mabagsik at mabasag sa sahig. Bago pa man makagalaw ang sinuman ay mabilis ngunit maingat na nahuli ito ni Elena. "Mag-ingat po kayo, Lolo," malumanay niyang sabi habang inilalagay ito nang maayos sa harap ng matanda. Kinuha niya rin ang panyo mula sa bulsa at pinunasan ang natapong kaunting tubig sa ibabaw ng mesa. "Gusto niyo po bang palitan ko na lang ng mas magaan na hawakan?" Tumingala ang matanda, nagulat sa nangyari. Pagkatapos ay dahan-dahang gumuhit ang ngiti sa kanyang matandang mukha. "Maraming salamat sa iyo, iha. Napakabait mong bata. Salamat dahil hindi mo hinayaang masugatan ako." "Wala po iyon," sagot ni Elena nang nakangiti nang buong puso. "Dito po sa ibang bansa, kailangan nating magtulungan kahit hindi magkakilala. Mas magaan po ang buhay kapag may kabutihang ipinapakita sa kapwa." Hindi niya namalayan na sa kabilang lamesa ay matagal na siyang pinagmamasdan ni Alessandro. Ang kanyang mga tauhan ay akmang lalapit na upang pagalitan ang bagong empleyadong nakipag-usap sa ibang bisita nang walang utos, ngunit itinaas lamang ng kanilang pinuno ang kamay upang pigilan sila. Hindi niya maalis ang tingin sa dalaga. Sa lahat ng taong nakikita niya sa araw-araw — lahat ay puno ng pagkukunwari, pagnanais, at takot — ito lamang ang babaeng nakita niyang ngumiti nang walang halong pag-aalinlangan o paghahangad. May liwanag sa kanyang mukha na parang hindi nadumihan ng hirap ng buhay. At ang tono ng pananalita... may pamilyar na lambot at paggalang na tila galing sa malayong silangan. "Sino siya?" tanong niya nang mahina sa kanyang kanang-kamay na nakatayo sa likuran niya. Sumagot ito nang mabilis matapos sandaling tumingin sa listahan. "Siya po si Elena Rose Marquez. Galing po sa Pilipinas. Dalawang buwan pa lamang dito sa bansa at sa ating pagawaan din nagsimula kamakailan lamang." Tumango si Alessandro. Muli niyang pinagmasdan ang dalaga habang maayos niyang inihahanda ang inumin ng matanda at muling nagpaalam nang magalang bago lumakad palayo. Sa loob ng mahabang panahon ay walang sinuman ang nakapagpahinto sa kanya upang pagmasdan. Ngunit sa sandaling ito ay alam na niya sa sarili — hindi na siya makakapagpatuloy na parang walang nakita. Ang babaeng ito ay may dala-dalang bagay na matagal na niyang hinahanap ngunit hindi matukoy kung ano. At kahit galing pa siya sa kabilang panig ng mundo... handa siyang gawin ang lahat upang mapalapit at makilala siya. Dahan-dahang yumuko ang ulo niya, at sa halip na ang karaniwang matigas na titig ay may bahagyang nagbago sa kanyang mga mata. "Elena..." bulong niya sa sarili, tila sinusubukang lasapin ang tunog ng pangalang ito. "Saan ka man nagmula... tila ikaw ang magdadala ng liwanag sa mundong matagal nang madilim para sa akin."