Eğe'yi durumdan haberdar edip mektubun resmini ona attıktan sonra Barış'a evde olduğuma ve geceyi abimin yanında geçireceğime dair mesaj atıp üzerimi değiştirdim. Bütün geceyi abimle sıcak çikolata içerek geçirdiğimizde hiç bir şey konuşmamıştık. Aklımın bir köşesinde mektupta yazanlar dönüp dururken ne yapıcağımı düşünüyordum. Uyuduğumu düşünüp beni kucağında odaya bırakırken ne yapıcağımı karar vermem gerekiyordu. Ben bu değildim. Sevdiklerine yalan söyleyen öfkesine yenik düşüp onları üzen biri hiç olmamıştım. Benim öfkem bir tek bana zarar verirdi, kendimce haklıyım ama onlara zarar gelme ihtimali de vardı. Ben ne zaman herkesin başına iş açan baş belası bir kız olmuştum? Aslında abime anlata bilirdim ama bana yardımcı olurmuydu?...
Sabah tefonuma peş peşe gelen mesaja gözlerimi zorl
