009: Not Enough
588 Words
Kagigising ko lang and I need to prepare for our online class. Wala si Mama kasi nasa work na naman as always na naman eh. Actually masama ang pakiramdam ko pinilit ko lang talagang humangon nang maaga.
Kasi ayaw kong madisappoint na naman si Mama. Wala din akong kain kagabi pa. Inopen ko na ang zoom namin.
Discuss lang sila nang discuss, after a hours natapos ang klase namin. After nang klase namin nahiga ako sa kama kasingbhilong-hilo na talaga ako.
---
Nakatulog pala ako nang hindi nag didinner. Naligo na ako at bumaba kasi nagugutom na ako. 'Pag ka baba ko I saw my mom may kasama siyang lalaki.
"Morning Mom," I greeted her but she only rolled her eyes.
"Hon mauna kana sa kwarto kakausapin ko lang tong walang kwentang batang toh," my mom said, hon? and wala akong kwenta? Tsk as always.
"Mom who-" she cut my words.
"You don't care kung sino siya," napayuko na lamang ako.
"So, papasok ka?" she asked I nod my head. "Tsk, sana 'wag ka na lang pumasok. Ang tanga mo din naman," sabi niya at lumakad siya nang mag salita ako.
"Bakit ka ganyan?" I asked her.
"Tinatanong pa ba yan?" taas na kilay na sabi niya sa akin.
"Mom wala naman akong ginawa diba?" sabi ko sa kaniya.
"Tsk. Kasalanan mo lahat," sabi niya tumulo ang luha ko. "You know what? Wala kang kwenta, sana ikaw na lang namatay. Sana ikaw na lang nawala. Ewan ko ba at sinilang pa kita. Your birthday for me is a curse. At kung inaasahan mo na may magaganap na celebration sa birthday mo. Don't expect kasi never yun mangyayari. Sayang lang pera na pinapaaral sayo. Hindi ka enough at tandaan mo toh NO.ONE.WILL.STAY.AT.YOU," she said napaiyak na ako.
"What the?! Mom hindi pa rin pala enough lahat nang nun? Hindi pa pala enough na nasa top 2 ako. Hindi pa din pala enough yung pagpupuyat ko. Hindi pa din pala enough lahat nang sinakripisyo ko. Hindi pa din pala enough lahat nang ginawa ko para sayo. f**k! All this bullshit are not enough for you. Paano ba naman maging enough eh ang nakikita mo lang yung mga punyetang mga inaanak mo. Hindi mo na nga alam kung ayos paba ako. Hindi mo nga alam na ilang araw na akong may sakit. Kasi nasa kanila yung atensyon mo. Mom I'm seeking your attention, your love, your care. And mom please just once be proud at me and stop comparing me. And about sa birthday ko don't worry it's okay sanay na ako. Alam ko naman na walang special sa birthday ko. And sorry kung wala akong kwentang anak sayo at sorry ah kasi hindi ako enough sayo. Ikaw naman kasi hindi la marunong makuntento sa kung ano ang kaya ko. At kinuha mo pa ang pera ko mukha kang pera-" napatigil ako nang sampalin niya ako.
"You don't have rights para pag salitaan ako nang ganyan I'm your mother at anak lang kita," she said.
"Yes INA kita pero never kong naramdaman yun. And yeah I know na no one will stay at me kasi ganito lang ako. Sige na at hinihintay kana nang lalaki mo," diin kong sabi sa kaniya bago umakyat sa taas.
Humiga ako sa aking kama at doon umiyak ang sakit sakit sobra. Hanggan kailan ko toh mararamdaman. Hanggan kailan ako masasaktan.
She always compare me sa mga inaanak niya. Never niya akong nagawang ipagmalaki. Lagi na lang ako ang mali. I'm not good enough for her.
- Writer
