CHAPTER 10

2096 Words
Rinne's POV Makahulugan ang titig na naipukol niya sa akin bago sumara ang elevator. Galit ba siya or nagseselos? Napabuntong hininga nalang ako dahil sa naisip. Paano naman magseselos yun? he doesn't care about my feelings anyway. Binalingan ko nalang ang lalaking sumalo sakin at pinilit ang sarili ko na ngumiti sa kanya. "Maraming salamat po Mr. Santos" sabi ko. Matamis siyang ngumiti sa'kin. "No, okey lang yun sa akin Rinne" Tumango nalang ako bilang tugon. Sinimulan kong pulutin ang mga papeles at folder na kumalat sa sahig upang makapagsimula na ako. Andami pa naman 'to. "Tulungan na kita" aniya ni Mr. Santos. Hindi pa man ako nakasagot ay tinulungan na niya ako sa pagpulot ng mga papeles. Bahagya akong napahinto dahil sa ginawa niya. Actually hindi parin nagbabago ang pagiging mabait niya sa akin. I'm so grateful for that. "Wag ka naman tumingin sa akin ng ganyan baka matunaw ako" natatawa niyang saad habang nagpapatuloy sa pagpulot ng mga papeles. Napaiwas kaagad ako ng tingin. "Po? Hindi ah!" defend ko at nagpatuloy nalang sa ginawa. Muli naman siyang tumawa. Si Mr. Tyron Santos ay Chief in Command ni Mr. Ingrid. Siya ang sumasalo sa mga responsibilidad niya kapag wala siya. Same age lang sila, pareho silang gwapo pero syempre magka-iba ang ugali nila. Medyo close naman kami ni Mr. Santos noon dahil palagi kaming magkasabay kapag may meeting si Mr. Ingrid na hindi niya mapuntahan dahil nasa international business trip siya at kami muna ang nagsisilbing representative niya in behalf of his presence. "Uh nga pala Rinne, kamusta kana?" tanong niya habang nagpapatuloy parin sa pagtulong sa akin. "Uhh okay lang naman po ako Mr. Santos, maraming salamat sa pagtanong" sagot ko naman at gusto ko rin sana siyang tanungin pero wag na nahihiya ako. "So, you're hired again" nakangiti nitong wika. Muli akong tumango. "You're right" "I'm glad that you came back" sabi niya saka ngumiti ulit. "Thank you, Mr. Santos" Malapit ko ng matapos ang pagpulot sa mga papel pero nang napag-isipan kong tumayo ay lumapit sa akin si Mr. Santos. "Ako na" alok niya bago kinuha ang mga tambak na papeles at mga folders mula sa aking braso. "Let me do it for you" nagsimula na rin siyang nagmartcha sa direksyon ng opisina ko. Wala akong magawa kundi sumunod nalang ako sa kanya. Pinanood ko siya habang maingat na nilapag ang mga papeles at folders sa itaas ng desk ko. "These are too many to finish. Mukhang mago-overtime ka ngayon ah?" aniya at nilingon ulit ako habang nakasunod lang sa likod niya. "Maybe, you're right Mr. Santos but overtime is necessary somehow" "I couldn't agree more. Anong gagawin mo sa mga tambak na papeles na 'to? Are you going to revise all of these? Look If I' ve got some plenty time" sabi niya saka sumulyap sa aking lamesa. "Baka may maitutulong ako" "Hindi na po kailangan Mr. Santos, ako na po ang bahala" tanggi ko naman. "Sigurado ka ba?" tanong niya na tila hindi nakumbinse. Tumango ako upang masiguro na kakayanin ko kahit hindi na niya kailangan tulungan ako. "Mr. Santos, wag na po kayong mag-alala kaya ko na po ito, just trust me" binigyan ko siya ng paniguradong ngiti. "Okey. I guess I have to leave now so you can start doing what you have to do" mabait niyang paalam sa akin. Ngumiti naman ako saka kinawayan siya nung nakatapak na siya sa pintuan ko bago ito lumabas. Nagpakawala ako ng malaking hininga bago nilingon ang mga tambak na papeles sa lamesa ko. Jusko pano ko naman 'to tatapusin? Ang dami kaya. Ano naman kaya problema ni Mr. Ingrid? kanina ang sweet at bigla nalang naging amazona. Umupo nalang ako sa swivel chair at nilibot ang paningin sa buong opisina ko. Parang front desk lang ang style nito dahil nasa labas ito ng CEO office. I can't deny the fact that I've been missing my work as his secretary. Ilang segundo ang lumipas bago nakuha ng atensiyon ko ang isang sticky note "Meeting With Mr. Igancio is cancelled" kinuha ko ito at wala sa sarili akong napangiti ng mapait. Eto yung dahilan kaya niya ako pinagalitan noon. Binalik ko ulit ang sticky note saka nagsimulang gawin ang dapat gawin. HEIDEN's POV "Damn it!" I hissed when I got inside my car. s**t. Nababadtrip ako ngayon without even knowing the specific reason. I heave a deep breath as I leaned backward. I managed to loosen my tie and forced my inner self to stay calm. What the hell is really wrong with me? I hate the fact that I like being near that woman but my other self wouldn't like it. I'm so fvck up! After a couple of seconds trying to calm myself, I suddenly chuckled. Heck, why am I acting like this? Umiinit dugo ko sa hindi ko malaman ang dahilan and I really can't explain myself. Well, let's stick to the deal. She's my secretary and I'm her BOSS! That's the thing we've got here right? Saan pala ako tutungo ngayon? Hindi ko rin alam. Back to your senses Ingrid. My phone suddenly rang and I'm so damn curious who the hell is this now? If this is shits about work again, I'm really gonna damn mad. "What?" I uttered irritatedly as I instantly accept the call. "Don't what what me Heiden. I'm hating your annoying voice. Can't you be more polite?" I just rolled my eyes when I heard her voice. "So?" "Don't you dare to so so me, Heiden. It's annoying" gigil niyang sabi mula sa kabilang linya. "You know what? you are starting to annoy me. What the hell do you want?" pag-iba ko ng usapan. I know when this woman called me, she'd always intended to ask a favor. "You seems out of the mood but that would never be a hindrance. So, I'm calling because I need you to do something for me which is ikaw lang ang makagawa. The only solution I've got in mind" natatawa niyang aniya "Fetch my little boy, Tobi. He's at his school. I have runway event as for now. I couldn't leave the event behind" she said almost trying to persuade me through her pity tone. I sighed in disbelief. My older sister, Felicia, she's a fashion designer married to a heart surgeon named Clark Solano and had their little boy named Tobi. "Asking the same favor again? well, I'm busy. Ask other friends to do it" sabi ko while furrowing. Why is she always having this kind of event? damn. I mean I loved Tobi but I'm not in a mood to deal with a kid today. "So, you are really letting your nephew to just wait there? God, Heiden. Hinihintay kana ni Tobi sa gate ngayon okey? half day lang klase nila ngayon kaya bilis-bilisan mo na diyan bago pa yun pumunta kung saan-saan" matigas nitong utos sa'kin. Ano ako? driver, babysitter? "I'm a CEO not your goddamn driver or babysitter" masungit kong tugon. "Correction lang. You are his Tito and I think heartless CEO is way more accurate to describe you" pambara niya. "Fine! walang susundo sa anak mo" angil ko. "Ikaw talaga, sige binabawi ko na ang heartless" I heard her chuckled. "Kaya sige na sunduin mo na ang baby boy ko" As if naman ngayon niya lang ako inutusan. Well, I've got no choice. "I already told you to get him a Nani" sabi ko saka nagsimulang pinaandar ang sasakyan. "You knew already that Tobi hated to have a Nani diba? He even barely to talk to his friends. Ikaw lang gusto niyo makausap at makita" medyo inis niyang saad mula sa kabilang linya. "Okey, fine" and I quickly turned off the call without even biding my goodbye. Okey. This would be a great way to escape from having an intermediate mental disorder. Gusto ko rin naman magpahangin ngayon kasi nababadtrip ako. Ilang minuto lang ang byahe ko papunta sa paaralan ni Tobi nang napag-isipan kong mag park malapit sa may kalsada. I got my ass out and my eyes were directly travelled to the gate. "Where the hell is that little boy?" I stride faster than a wheel chair heading onto the gate at hindi ko maiwasan hindi maingayan dahil ang ingay ng mga chikiting. Naglingi nalang muna ako habang hinahanap ang batang lalaki. Damn! Don't tell me maghahanap ako ngayon ng batang nawawala? and look around me, sigawan dito, tawanan doon, habolan kung saan-saan. One of the reasons why I don't want to have kids for now. As I kept roaming around, my eyes were suddenly diverted to the two little chikitings near on the narrow hallway. What are they doing? Are they playing a tag war? para kasing may hinihila silang dalawa. I walked closer to their direction and I noticed the little girl's face was squeeze in anger same with the little boy. Si Tobi. Their hands are both intertwined as they both pulled each other. Napahawak nalang ako sa ulo ko. Confirmed. The little boy was Tobi and who's this little girl? "Akin sabi to e!" said by the little girl while glaring at Tobi. "Anong sayo? akin kaya 'to" sabi naman ni Tobi as he tries to grab his hand back pero nagmamatigas ang cute na batang babae. I wonder sino kaya nanay ng batang babae na 'to? I smirked while watching them but wait? wala naman akong nakitang hinihila nila ah? So what are they fighting for? Hinahayaan ko muna ng ilang minuto ang dalawa. Away bata 'to. Huwag nalang siguro ako mangialam. "Akin nga sabi e, this candy is mine" angil ni baby girl habang nagmamatigas parin at pilit inalis ang kamay ni Tobi. "Ako ang unang naka pulot nito Pato kaya hindi na to sayo bleeeee" pinapakita ni Tobi ang kanyang dila Pffftt? Pato? hahha gusto kong tumawa. I crossed my arms onto my chest and just standing between them but the two kiddos didn't mind to bother about my presence. Cool, focus na focus sila sa isa't isa habang parehong lumukot ang mukha. Sino kaya mananalo sa inyong dalawa? Nag-pout si little girl habang ngumuso. "Shumbong kita kay Mamashie. Roster ka" humihikbi na ngayon ang cute na baby girl. Well, well, potential bad boy si Tobi ah? "Akin sabi 'to e" asik pa ni baby girl. Hindi na nagmamatigas ang baby girl so, Tobi took advantage to push her. "s**t no!" I blurted. "Waaaaah!!!" iyak kaagad ng baby girl. Fvck! Mabilis akong lumapit sa batang babae dahil bigla akong nataranta. "Hey baby girl are you okey?" I asked trying to sound and look nice but she was just confusingly staring at me. I was surprised when she quickly hugged me while sobbing. "Mamashie" she uttered. Biglang kumunot naman ang noo ko. Was that her mom? well, too bad. I'm not your Mommy baby girl. I held her into my arms as she quickly encircled her hands on my neck while I'm rubbing her back. Her cheeks are getting wet because of her small tears. "Sssshhhh stop crying okey? no one will going to hurt you anymore" pampakalma ko sa kanya. But wait? why I'm feeling something about this little baby girl? I don't know I just couldn't explain it. Do I look like her Daddy now? Maybe. I turned my attention to Tobi. Oh, the little boy is now glaring at me. I saw what he's holding, it was a fresh mint candy? was that what they're fighting of? Kung maaga ko sana silang inawat kanina, hindi sana umabot ng ganito. Okey ako na ang may kasalanan nito! Kumindat naman ako kay Tobi. "Just wait there okey?" I uttered mutely to him pero masungit niya lang ako tinitigan at ngumuso pa. Well, my nephew seems a perfect bad boy in the future. He diverted his gaze at baby girl and huffily threw the candy before starting to walk away. Oh damn! "Hey Tobi! stop right there" I shouted. "Hey kiddo, don'to go any further. I said stoooopppp" I yelled but he just continued walking away. What the hell am I doing? as far as I remember, I am a CEO not a babysitter of these two littel kiddos here. The baby girl is still sobbing. Damn. Hindi talaga ako marunong mag-patahan ng batang babae. It's fine with me it he's a boy pero kapag babae? It's a big no. I'm going to look like a real babysitter in that way. "Ameerah?" I turned back and I saw a weary grandma who rushed herself on our direction.
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD