The Heartless CEO

CHAPTER 11

Heiden's POV

"Apo, hay nako bulilit ka" the grandma quickly ran onto us. I glanced back at Tobi who's now walking so far alone. s**t! I turned my attention back to grandma. I quickly hand over the cute baby girl to her.

"Medyo tumahan na po siya sa pag-iyak. She'll be fine" I uttered but the grandma was still staring at me. I'm still bothered of the way she look at me.

It made me think of something exagerrated. I'm not a beast grandma. I also gave her the same stare with confusion. She quickly took the baby girl from me after noticing that I am handing the baby girl to her. Bigla akong napaisip. Ano ba talaga ang kakaiba sa'kin kung bakit ganoon ang tingin niya sa akin?

"Lola shhhhik... Lola... Mamashie... Shiik" sambit kaagad ng batang babae while wiping her small tears.

Tumingala ulit sakin si grandma ng paulit-ulit. What' wrong with her? was she having a third eye? like she's capable of seeing a ghost behind or somewhere?

"M-maraming s-alamat" she said almost startled. Tumango ako bilang tugon as I gave her a pure smile. I quickly turned around to follow the little stubborn kiddo but I grabbed first the fresh mint candy on the rough cemented ground.

I LOVE YOU a short cut line that was written along the surface of the fresh mint candy. I shook my head and smirk. Kaya pala sila nag-away dahil lang dito. Nagsimula kong sinundan si Tobi.

"Hey" agad kong sabi nung naabutan ko siya sa kanyang braso.

He didn't mind me around at inalis ang pagkahawak ko sa braso niya so, nagtatampo siya ngayon?

"Stop" I tried again.

Masungit itong tumitig sakin at nag-pout. What If I told him that nababadtrip din ako ngayon? At magkaroon na ako ng karamay.

Lumuhod ako upang magka-level ang mga mukha namin.

"What's wrong Tobi?" I asked.

He glared at me with pouting lips. "I hate you Tito Den. You kampi that ugly duckling" napasimangot niyang sumbat sa'kin. I held him in my arms. Ang bigat niya. I led him on the near bench along the street.

"Hala girl, gwapo ng Daddy oh"

"Geeez! anakan mo rin ako please?"

"May pinagmanahan ang baby boy"

"Pogi ni Daddy!"

There are some ladies walking across us as they're getting loud with there giggling face. I mean, yes I'm handsome but do they need to state the obvious? Hinayaan ko nalang ang mga tao sa paligid at pinaupo ko si Tobi sa tabi ko. I gave my almost charming smile to those ladies reason why they're now giggling more. Ang sakit lang sa tenga ang mga tili nila. Binaling ko nalang kay Tobi ang atensiyon ko.

"Tobi, not in that way okey? of course sayo ako kakampi kasi pareho tayong gwapo" I winked at him then smirked. Good, nakisabay si Tobi.

"Are you sure Tito Den?" he asked amusingly.

I nodded. "Yeah! don't you see those ladies? tumitili sila kasi ang gwapo natin" I declared confidently.

Bigla naman umiba ang mukha ni Tobi.

"You're lying Tito Den. Look, sa akin talaga sila nag-gwapohan at nakisabay ka lang" confident nitong saad at nagpogi-pogi sign pa. Haha ako nakisabay sa kapogian ng isang payat na bulilit? this kiddo really had a matured intellectual. Well, sa akin talaga siya nagmana.

I chuckled. "Good, you've got the point" sabi ko nalang habang hindi nawawala ang pangingisi ko.

"Don't you know," pag-iba ko ng usapan. "Every boy your age has already a girlfriend? so, I bet you should go and find one. I think that ugly duckling is potential?" kunot noo kong patanong kay Tobi.

His face was quickly squeezed in annoyance. "Eww! a big Yuck! I don't like that ugly duckling TIto!" he blurted. I laughed slowly saka lumingon ulit sa direksyon nila baby girl pero wala na sila doon.

"Okey okey, so do you want to come with me now?"

"Where are we going Tito?" Tobi asked

Of course let's go home.

"Let's find you a girlfriend" nakangisi kong saad at nagkibit balikat.

"Yeheeey!" Tobi shouted amusingly.

Wait, what?

I blinked for a second as I realized, naimpluwensiya ko ata ang pamangkin ko.

I took Tobi to a mall, as we do all he wants. We even had our dinner at the most expensive hotel. I did mean finding her a girlfriend but it didn't work. I hope Felicia wouldn't find out about this coz if she did? I'm completely dead as dead.

RINNE'S POV

Napabuntong hininga ako sabay tingin sa orasan. 6pm na pala. I have 30 minutes more before going home. Nangangalay na ang buo kong katawan. Kanina pa kasi ako nakaupo at kaharap ang computer. Ang dami ko pang hindi natapos. Pero hindi ko nalang iyon inisip. Sandali akong tumingala sa gawi ng elevator. Bakit hindi pa siya bumalik? san ba yun nagpunta? Pati mga appointment niya ngayong araw ay lahat kanselado. I even recieved a feedback that Mr. Ingrid was terrible for saying that he didn't want to entertain any sh*t today. How could he?

"Hey?" halos mapatalon naman ako dahil sa gulat. "Hindi ka pa ba uuwi?" Si Mr. Santos lang pala. Inayos ko muna ang sarili mula sa pagka-gulat bago tumugon.

"Hindi pa po Mr. Santos. Tatapusin ko lang muna ang mga paper works" sagot ko saka ngumiti ng pilit.

Tumango-tango nalang siya pero batid ko ang pag-alinlangan sa mga mata niya.

"Yeah I see pero you can't just risk your health over work Rinne. You still have time tomorrow. Base on my estimation, those paper works cannot be done only for one day" nakangiti niyang sabi saka ninigyan ng sulyap ang mga nakatambak na papeles sa desk ko.

Napakagat labi ako dahil sa ideya na tama siya. so, the problem is how could I expalin this to him that Mr. Ingid required me to finish it today?

"Well, umm I really appreciate your concern Mr. Santos but I just have to finish these besides, kaunti nalang naman ang natira" I lied but my voice now was a little bit low but thankful. He's so thoughtful for even thinking about me.

"So, that would be mean na mag-over time ka" hindi iyon tanong kundi isang pahayag.

"Absolutely, she will"

Isang malamig na boses ang nagmula sa likod ni Mr. Santos. Mukhang kakalabas palang niya mula sa kabilang elevator na hindi ko napansin. Hindi ko alam ang nararamdaman ko nung biglang nagtama ang mga titig namin. Malamig ang mga mata niya na tumingala sa akin habang prenteng nakapamulsa sa likod ni Mr. Santos. Hindi ko napansing kumawala sa mga labi ko ang isang masuyong ngiti dahil nagagalak akong makita siya. Ngunit, bahagyang naglaho ang ngiti ko dahil sa katotohanang hindi man lang niya ito sinuklian kundi binigyan niya lang ako ng blankong expresyon. Bakas sa mukha ni Mr. Santos ang pagkamangha nung nakita niya si Mr. Ingrid.

"It's you Mr. CEO and by the way Mr. Ingrid I have the new details about the launching--"

"Hand it to me tomorrow Mr. Santos. it's already late and not a working hours anymore" malamig na sabi nito.

"Alright, no problem with me Mr Ingrid" nilingon ulit ako ni Mr. Santos at tumingin ulit kay Mr. Ingrid "So, I'm going now"

"K" tanging tugon naman ni Mr. Ingrid Tumango ako at kumaway sa kanya.

"Ingat po sa pag-uwi" sigaw ko bago siya tuluyan nawala sa aking mga mata.

Bumaling sa akin si Mr. Ingrid pero meron akong nararamdaman na kakaiba sa loob ng tiyan ko.

KROOOOOOOOOOOK

I suddenly heard a disgusting sound from my tummy. Gutom na ako. Napatingin ulit ako kay Mr. Ingrid at nararamdaman kong uminit ang pisnge ko. Nag-iwas kaagad ako ng tingin dahil tumatalon-talon na ang puso kong kanina pang tahimik buong araw.

Baka dahil lang 'to sa gutom? Dahil abalang-abala ako sa maingay 'kong sikmura kapagkuwan ay napabaling sa palapit na mukha ang titig ko. Naka hawak na sa arm rest ng swivel chair ko si Mr. Ingrid at mas nilapit pa ako nito sa kanya. Tumitig din ako pabalik sa malamig pero kagwapuhan niyang mukha.

Ano naman kaya problema niya? Batkit bigla niya 'ko gustong mag-over time? akala ko ba hindi na 'to working hours? bipolar nga talaga. Bumalik ako sa huwesyo at napakurap ng ilang beses. Binaba nito ang titig sa nanuyo kong labi at pababa sa lokasyon ng aking mabunduking dibdib. Sumilay sa mata niya ang kapilyuhan dahilan kaya mas uminit pa ang katawan ko. No, not this time please.

Wala sa sarili akong napatikim at kaagad hinawak ang naexpose 'kong cleavage but he quickly removed my hands.

"Don't disrupt my view woman" malamig nitong boses at malalim na tumitig sakin.

I gulped at napatikim ulit ako. Ganun parin ang posisyon namin. Just one gap away.

I gasped nang nararamdaman ko ang mabango at malamig niyang hininga sa may leeg ko pataas sa aking earlobe.

"I like the view Love but nabibitin ako" he whispered to my ears as my throat went dry and became thirsty.

"Come to my office"

Kagwapuhan siyang tumayo at nakapamulsang pumasok sa loob ng kanyang opisina. I was left speechless and stunned. Saka ko pa nilunok ang laway kong kanina pa nanuyo at napahawak sa dibdib. Ano ang ibig niyang sabihin? Na nabibitin ito?

Bahagya akong napatingin sa orasan. It's already 6:30. Uwian ko na sana pero magsisimula ulit akong mag-trabaho. Malalim nalang akonghuminga at naisipang sumunod sa loob ng opisina niya.

Subalit ay gulat kong nilingon ang maingay na telepono. Kaagad ko itong inabot at nilagay sa aking talinga.

"Y-es this is------"

"Don't make me wait Love, bakit ba ang tagal mo?" sambit niya na may halong iritasyon mula sa kabilang linya. Love? alam kong second name ko yan pero bakit panay na panay siyang tawagin akong Love? I can't deny the fact that I like him being calling my name Love. It's like an endearment.

Love ang tawagan pero walang halong pagmamahal dahil ako lang ang nagmahal sa aming dalawa. Truth slapped!

"Just a minute Mr. Ingrid" at kaagad kong binaba ang telepono. Kaagad akong nagmadaling pumanhik sa loob ng opisina.