yazardan...
Salonun içinde çay kaşıklarının o huzursuz ama ritmik çınlaması, Zilan’ın omuzlarına çöken koca bir günün yorgunluğunu daha da ağırlaştırdı. Çayından son yudumu aldığında, Zilan’ın göz kapakları sanki görünmez iplerle aşağı çekiliyordu. Demir, köşedeki masasından bir gölge gibi sıyrılıp, sanki bir komando operasyonuna sızıyormuşçasına sessizce boşları topladı.
Tepsiyi alırken Zilan’a bakıp hafifçe başını eğdi ve bir "ev kızı" titizliğiyle mutfağın karanlığına süzüldü.
Yaman, dirseklerini dizlerine dayamış, dışarıdaki karanlığı seyreden o kaya gibi duruşunu hiç bozmadan Zilan’a döndü. Zilan’ın yorgunluktan süzülen yüzüne, o pembeleşmiş yanaklarına baktığında sesindeki o metalik sertlik bir anlığına yerini kalın ama yumuşak bir tınıya bıraktı.
"Kalk istersen," dedi Yaman, bak
