yazardan...
"Kader; birinin dili sustuğu için kalbiyle haykırdığı, diğerinin ise kalbi kırıldığı için sessizliğe sığındığı iki yaralı ruhu, aynı uçurumun kenarında buluşturmaktı. Birinin dilsizliği kalkan oldu, diğerinin çaresizliği ise tek sığınak... Çünkü bazen en derin yeminler, dudaklardan değil, kanayan yaralardan dökülürdü."
"*"*"*
Yaman, Zilan’ın düzenli ama hıçkırık sonrası gelen o kesik nefes seslerini dinleyerek ateşin başında bir heykel gibi duruyordu. Dışarıda gece, Düzova’nın üzerine zifiri bir kefen gibi çökmüş; rüzgâr, değirmenin çatlaklarından sızarken yaklaşan tehlikeyi fısıldıyordu...
Zilan’ın üzerine örttüğü kaba un çuvalının altındaki o kırılgan titremesi yavaş yavaş dinmişti. Yaman, kızın tamamen daldığından emin olduktan sonra ateşe bir odun daha attı. Kıvılcımlar
