yazardan,...
Karadere, beş gün sonra...
Beşinci günün şafağı, karadere'nin paslı semalarına vurduğunda, o küçük evin odası bir hücreden farksızdı. Yaman’ın bilinci, beş günlük kimyasal bir uykunun katmerli sisinden sıyrılmaya başladığında hissettiği ilk şey, ruhunu yakıp kavuran o devasa boşluk oldu...
Mert'in Yaman'a yedirdiği ilaçlar ağır gelmiş, Yaman'ı uzun bir uykuya hapsetmişti...
Göz kapakları, sanki üzerlerine kurşun dökülmüş gibi ağır ağır aralandı. Tavanın çatlaklarına sızan kirli ışık, zihnine mermiler gibi saplanıyordu. Önce kokuyu duydu; o geniz yakan, artık midesini bulandıran sakinleştiricinin ağır kokusu... Ve sonra o korkunç sessizliği. Zilan’ın sesi yoktu. O tarladaki çığlığı, kulağında bitmek bilmeyen bir yankı gibi duruyordu ama oda boştu.
Yaman, göğsüne oturan o d
