Yaman
Şaşırdım... hemde otuz üç yıllık hayatımda ilk defa bu kadar çok şaşırdım...
Bunu kendime bile itiraf etmek istemedim ama şaşırdım işte. İnsan, karşısında bu kadar kırılmış birini görünce ya yumuşar...
ya da daha da sertleşir. Ben ikinciyi seçtim.
Üzerine örtüyü çektiğimde gözleri çoktan kapanmıştı. Nefesi düzensizdi. Zayıf. Hafif. Sanki biraz daha geciksem, o cani babasının elinde sessizce eksilecekti hayattan.
Bakakaldım. Az önce söylediklerini düşündüm. Her kelimesi kulaklarımda çınlıyordu. “Ne isterseniz yaparım.” siktir
“Bir adım arkanızda olurum.” aklını peynir ekmekle yediğini ne de belli ediyordu...
“Hizmetli olurum.” Dişlerimi sıktım.
Ulan... İnsan kendini bu kadar mı ucuzlatırdı? Kurtarıldığını sananların ortak yanılgısıydı bu. Bir el uzatıldığında, boynuna tasma
