yazardan...
Güneşin ilk ışıkları kerpiç evin pencerelerinden içeri sızarken, Yaman derin bir uykunun ortasında yükselen bir tıkırtı ile aniden irkildi. Elini refleks olarak yanına, Zilan’ın olması gereken yere attı ama parmakları sadece soğuk çarşafa değdi. O an beyninde bir şimşek çaktı; dehşetle gözlerini açtı. hemen yamacına baktı, ama Yanı boştu...
gözleri dehşetle açılırken Aklını kaçırmış gibi sedirden fırladı. Kalbi boğazında atıyordu. "Zilan!" diye fısıldadı ama sesindeki korku odayı doldurdu. odaya baktığında kimseler yoktu. ayağa kalkıp Odadan bir hışımla çıktı, koridorda da kimse yoktu. Bir an için Düzova’nın adamlarının gece sessizce gelip onu aldığını, kendisinin ise buna uyuduğu için engel olamadığını düşündü. Alnından bir damla ter süzüldü, yüzü kıpkırmızı kesildi. Tam o s
